İçime Bir Bahar Sal Desem

İçime Bir Bahar Sal Desem

Yüzüme çarpar geçmişin yâdıyla bugünüm

Geçmişin sayfasını kapattım artık özgürüm

Bugünümde elime kalan birkaç damla gözyaşı

Tutunduğum kurumuş ağacın dibine döktüm

Dar vakitte düştüğüm çukur artık mekânım

Yormasın beni başkasındaki umut kaçanım

Kekeleyip duruyorum imdadı boşa anladım

Düştüğüm çukurda keyfim yerinde ben çıkarım

Kalbimi düşlere kurmuyorum bırakıyorum

Vitesi boşa verdim ara gazına ihtiyaç yok

Ne duygu ne his gereksiz sanki duyan yok

Duymayanların sınıfına katılayım yaşayım şok

Yüreğimde yanan ateş küle dönsün sönsün

Yaktıkça söndüren yok kimseler yok ki görsün

İlk çığlığım yalnızlığımla kaybolmakla sürsün

Sürüne sürüne kalkarım kalkan yiğit görülsün

Upuzun suskunluğum başlasın artık susayım

Yüreğime bahar gelmeyecek kışımı yaşayım

Bu umutsuzluk değil değer kıymet iline kaçayım

Kaçayım da her yer aynı mağarada saklanayım

Susturmakta nedir çığlıklarımı cinnet geçiremem

Dehlizlerde yankılansın insana söz geçiremem

Gözlerim gönlümle buzul çağına yürüsün üşümem

Girdaba düşünce ne tutan var ne de halden soran

İçime bir bahar sal desem o yâre boranı salacak

E sevenim hakkım bu mu olacak hep mi kaçacak

Herkes böyle kifayetsizlikler hiç son bulmayacak

Varsın olan olsun zaten olacak sancısı hep olacak

Sancısız dünya olmuyor imtihanımız bizi bulacak

Mehmet Aluç

Not: Sami kardeşim şiirlere çok mana anlam yüklüyoruz deyince bence haklıda, bende böyle bir şiir yazayım dedim acaba oldu mu?