Biz Karşımızdakinde Koca Dünyayı Gökyüzünü İstemiyoruz ki

Biz Karşımızdakinde Koca Dünyayı Gökyüzünü İstemiyoruz ki!

Anlatmanın yazmanın umutlarıma örülen talihsizliği yok edebilir mi bilmiyorum ama içimde birikenlerin sizlere anlatımımla geçeceğine eminim o nedenle yazıyorum. Bazen duygularım can çekişirken ona hayat vermek için susuyorum, sus susta nereye kadar kardeşim yani… Susmanın da bir sınırı varmış öğrendim artık o sınırı çoktan geçtim. Umudu lokma nimet diye yediğimizde bitmeyen haliyle bazen insanın umudun etrafını anlamayanların anlamaması sarınca umutta benim gibi üzgün bana bakıyor. Bu size saçma gelecek ama böyledir.

 Umut bildiğimiz Rabbimizden bir hediye mücevherdir lakin bazen anlamazlar değerini bilmezlerin karşısında yere düşerek kırılıyor, Rabbim yenisini gönderene kadar insan kırılgan kalıyor kırılıyor. Biz karşımızdakinde koca dünyayı gökyüzünü istemiyoruz ki, biraz anlayış bir parça gülüş istiyoruz çok mu zoruna gidiyor zoruna gidince çek git başımdan diyerek insanın kovası geliyor ya sabır diyerek sabır teşbihini çekiyoruz yeniden, bu sabır teşbihi de çeke çeke eridi taşları ipi kaldı sadece!

İşte yine kalem yazmaz duygular kaçar oldu az ara verelim devam ederiz.

Mehmet Aluç