Yalnızlığın Kendine Has Kokusu

Sözcüklerin yükümlülüğü bazen kesat bazen kesif yalnızlığın giydirdiği bir yelek gibi, kelimelerin şapkasına duyduğum hayranlık baş göz ettiğim satırlardan yağan kar misali.

Bir hengâme ki yaşam belki de dipsiz bir kuyu

Şeceresinde günün, şüheda mazinin kırıklarından yansıyan bir acı

Belirsizliğe zimmetli gövdemden arda kalan

Ruhuma ektiğim tohumlardan biçtiğim manen yaralarımı

İyileştirdiğim göğün komplimanı

Bense bir kırlangıç misali

Salındığım yerin göğün dermanı

Saklı en derinde s/üzülen yüzümden

Düşen bin parçanın denk düştüğü bir demet gül gibi

Kendime sunduğum hezimet

Eziyet addedilen gel gör ki cezbeden sözüm ona nice meziyet

Rakımı kayıp sözcüklerin

Redifler saklı izinde

Sürüklendiğim bir düş misali

İçime serdiğim kilimde

Tozlu bir yolluk gibi

Halının pelüş dokusu

Aşka hükmeden özlem gibi

Yalnızlığın kendine has kokusu

Kurunun yanında yaş da yanıyor madem

Matemimle örtülü ocak başında nöbette

Yaktığım mektupları sunduğum altın tepside

Bir fasıl ki

Bir de hasılası dünün…