Sen ki

D/işlediğin kalem mi, şair yoksa düşlediğinde mi saklı teselli?

O halde sadece savur hislerini:

Meylettiğin aydınlıkta saklı iken keramet

Ve usulca yaklaş inleyen kalbine

Sadıktır yürek ve hasıdır evrenin

Hazzı ömrün

Kol kanat gerdiğin insandır insan

Şahsına münhasır tinde buluşan

Kadın ve erkek ve çocuk

En çok da mağdur iklimlerdeki o var oluş

El pençe divan durduğun

Kaderin ırkında

Hat sanatı misali

İşlediğin her name her imge

Kozunu iyi kullanan kumarbazın nezdinde

Elbet aklınla elbet sabrınla

Yerleşkesi ömrün

Savunduğun mizacını

Savurmadığın kadar da artık nazını

Sen ki:

Büyüleyici varlığınla…

Sen ki:

Vakur ve asil ruhunla…

Sen ki:

Katıksız uğramış olsan da hezimete

Bil ki:

Ne eziyettir ne esaret

Vuku bulan cephende

İhtimamla severken kendini

İhtişamla kucaklarken evreni

Vatan aşkın

Cesaretin

Yalnızlığın zincirini kırdığın

Ölümsüz asaletin

Miadı doldu mademki dünün ve hüznün

Perçemi savrulan dünün

Arkanda bıraktığın her kim her ne ise

Ayırdındasın mademki iyinin kötünün

Ne sefildir varlık

Ne de esir düştüğün

Bodoslama sevmediğin kadar

Sahip çıktığın malın mülkün

Eşref saati yok artık duyguların

Sırtını sıvazladığın tüm mazlumların

Bir şiir değildir sadece yazdığın

Bir şehir efsanesi asla değil gönül bazın

Tetiklenmediği kadar duyguların

Tetikte değilsin de artık uydusu olmadığın dünyanın

Ay gibi…

Güneş gibi…

Gözlerinin parlaklığında ses bulan esen rüzgâr gibi

Dağlar tepeler aştığın

Ve işte gönül bilançon

Yüreğin de hası belki de tası hamamı

Su misali akarken ömür

Bir çiy tanesi değildir de hapsolduğun

Özgür

Vakur

Tahayyül ettiğinden de fazla

Dokunulmazlığında şu satırların

Dur bakalım şair,

Daha ne gördün?

Daha ne yazdın ki bu güne kadar?

Övündüğün ırkın ve miras kalan neyse dünden

Korumacı olan yüreğine selam olsun

Ve selam olsun müşfik içten sevgilere…