MONOLOG                                     

Hayatın bu bitmek bilmez hengâmesinde en büyük dert kendini yalnız hissetmek olmalı. Dünya’ya yeni gözlerini açtığında herkes sever seni herkes öpmek kucaklamak ister ama yaş aldıkça hepsi kaçar senden biraz planlı biraz spontane. Sense sevmezsin kimseyi şehir şehir gezersin yeni insanlar tanırsın ama daha ileri gitmezsin sadece tanırsın sevmeye çalışmazsın bile . 

Zaman geçer günler geçmez derken atalar ilacı zamanda aramamış mı ? Sende kaptırırsın kendini uçsuz bucaksız zamanda ya kaybolursun ya da yek pare kalırsın hiç istemediğin bir anda. Kitaplar okur şiirler yazarsın ünlenir bir sair olursun ama seni tatmin eden ne şan nede şöhrettir. Sen var olmak istersin bir lale yaprağında, gül kokusunda belki de bir bülbülün gagasında … Tek istediğin bu seni sen yapan değerleri hiçe saymadan belli zamana sıkışmış olmak ve sen olmak istersin. Lakin ne bu zaman var nede seni sen yapmaya yetecek gücün. Önce karnını doyurman lazım bu doyumsuz çarkın sonra ne olacağına o kendisi karar verir.

( Monolog başlıklı yazı İslamokan17 tarafından 26.03.2023 tarihinde sitemize eklenmiştir. Sitemizde yayınlanan eserlerin hukuki sorumluluğu , kullanılan materyaller ve yazının içeriği yazarlarına aittir.İzin alınmadan kaynak gösterilse bile sayfamızdaki eserler başka yerde yayınlanamaz. Eserlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur. )
Okuduğunuz Yazının Site Kurallarını İhlal Ettiğini Düşünüyorsanız, Site Yönetimine Bildirmek İçin Tıklayınız.
 

EdebiyatEvi.Com | Edebiyat ve Kültür Platformu

EdebiyatEvi.Com | Edebiyat ve Kültür Platformu

EdebiyatEvi.Com | Edebiyat ve Kültür Platformu