Aşka Aşık...

Bir araz ise şiir…

Arazi olmuş duyguların da cübbesini sırtına geçiren.

Bir kıyam belki de:

Hazır ola durulası

Aşkın na’şında saklı nice duygu nice hutbe…

Bir sekant ise doğum

Ölümün sarmalında yanlı

Gözü yaşlı rüzgâr

Bir asır ise sevgi

Bahşeden Rabbe duyduğumuz şükür kadar

Kanatsız bir melekse her anne

İzahı yok işte sevginin

İltifatlara boğan her gün her şiir

Her şehir

Kıyıma uğrayan şairin yaralı yüreği

Göğe konan bir sim gibi

Belki sihri

Şifalı suyu acının,

Hüzne bandığımız kadar rahmeti

İçi kıyıldı mı insanın…

Tıka basa yer yemesine de…

Hele ki:

İçi kıyıldı mı şairin

Güme giden ömrünü tefe koyar

Tav olduğun duyguların kıymetini

Nasıl ki bir radar bilip de kalemi

Alıp da eline

İnce ayar yapar…

Gün geçkin

Şiarı ömrün semada saklı

Sancılı gün doğumu

Bazense batık bir gemi gibi

Şiirin yaralı yüreği;

Şairin yamalı kalemi

İzdihama sebebiyet veren nice duygu

Huzur ve sevgi ve ilham ise

Sözcüklerin kat izinde saklı

Azadesi günün

Azat edilesi bir yürek nasıl ki sevdalandığı

Düğünün kantarı

Kotardığı sevgi

Kaypak gölgelerden ayrı

Aynı kalmanın hikmeti

Aşkla eşleşen şah damarından yakına sevdalı

Dikilesi sökükler

Dalkavuk imgeler

Sırıtan sözcükler

Gel gör ki:

Şair eline aldı mı kalemi

Hizaya gelir alfabe

Hazır ol da saklı mademki sevgi ve güfte

Şerh düşülesi

Nasıl da aşka zimmetli

Şirk koşulası mı şiire?

Hüzünle eşleşen her dize

Sihirli bir değnek

Bazense çözülmeyen bir bilmece

Mademki:

Yaz, dedi Tanrı

İfası günün

İdamesi ömrün

İdam sehpasında buyur etti mi şair hüznü

Bekası duyguların

Sarmalında inancın

Ekin tarlası ekimin ortası

Baştan sona efsunlanmış adeta

Varsın olsun ölgün bir gün

Varsın sürgün edilsin şair

Varla yoka haiz bir minvalde

Yoktan var eden yüce Rabbine

Sevdalı.

Noksan benliğininse şiarı

Yandığı kadar İlahi Aşkın ateşinde

Sonsuzluğun sırrıdır güttüğü gaye

Aşka âşık

Ömrün gündelik telaşı değil de asıl

Hazzı inancın maneviyatla iştigal

Bir zerreden çıkıp da yola

Vardığı yüce Rabbin Dergahı…