Özü Sözü Bir İse Şairin...

Bir kadavra adeta yaşlı zaman

Tahakküm altında geçen yılların ardından

Nakşeden özlem yüklü hüzünler

Sonsuzluğa mahal verense hep kader

Öznesi yitik bir gün

Özlemi devasa o bitimsiz tercüme

Cereyan eden umut

Cehennem ateşinde yanacakken münafık

Kirli hevesler

Nefsine tapınan var mıdır sahi bir babayiğit?

Var mıdır yalnızlığın kuramına sadık bir teselli

Miski amber kokan sessizliğe

Verip veriştirdiğim ne isyan ne de saklı bir ümit

Bodoslama eser rüzgâr

Aşkın şavkında kırağı çalar

Yandan çarklı vapurlar

Telaşla geçer enginleri

Geçkin şiirlerin geçimsiz imgeleri

Boyut atladığım bir hanedir

Yazmaya durduğum her şiir

Paye verdiğim kadar

Tükenir ömür

Tünediğim hasretin yüz ölçümü

Büyüktür yaşadığım küreden

Yeşeren bir gün ki

Yaşlı semanın yaslı mehtabı

Yana yakıla sökün eden muhatabı

Varsa yoksa Azrail

Deşmeden yüreği

Söyle mümkün mü tasviri?

Bir yenilgi belki bir yanılgı

Algı eşiğinde sararan yüzü sevdanın

Menşei özlem

Mısralarda saklı gizem,

Tebessüm ehli bir yakarış

Top yekûn firar eden nice bedevi

Müsveddesi ömrün sanma ki

Sadece bir şiirde saklı

Sanma ki:

Sadece sensin semada saklı tek yolcu

Yiğit yüreklerin efkârını

Bandığım kadar kaleme

Nükseden sızı

Nakşeden her duygu

İlahi bir esinti

Yalnızlığın mihrabı

Ne çıkar dünde saklı isem?

Ne çıkar varsın olsun güme gitsem

Gürül gürül şakıyan bülbülün

Aşka ve güle hicreti

Bir yıkımdan doğan cennet misali

Firari nice kıvılcım ifa eder metanetini

Özü sözü bir ise şairin

Delişmen rüzgârdan aldığı kadar gücünü

Güç bela sürer de atını

Her mahmuzladığında şiiri

Mahlası yorgun bir cüsse

Meali yırtık bir cübbe

Kefil olduğu içinde saklı umudu

Veryansın eden zalime sunumu

Elbet gıyabında düşen sessizlik payına

Mağdur yüreğin ihbarı

Gözünü sakındığı aşkı

İfa etmenin cesareti

Bir şiir daha da dikti mi göğsüne

Bir renkten çıkıp da yola

Boca ettiği sonsuzluğu

Beyan ettiği yalnızlığı

Nasıl ki sevgidir dile gelen

İnsanlığın hası ve hazzı

Bir istekten çok ama çok öte…