Yazılmadığında Şiir...

Bir şiirin lanetini giyindi üstüne gece gel gör ki: yazılmamış şiirin laneti çöreklenmişken geceye hasrete delalet mıntıkasında saklı iken şair ve peşine düştüğü İlahi Adalet…

Yıldızlardı farkındalık sunan

Kayıp öğünlerde saklı duman

Geceye peşkeş çekilmiş bir sessizlik

Şair uykuda olsa bile

Kalemi görev başında

Gördüğü rüyaları bir bir kayıt ederken alt belleğe

Esen asla değil beylik bir rüzgar

Esen kutsalın izinde okunası sureler

Cahil cesaretine bürünen her kim ise

Havale ettiği şairin Rabbine

Recim edilen bir sözcük meylettiği

Şairin ve o dikenli arazi varsın olsun kendine battığı kadar dikeni

Münferit heceler ansızın peyda olan

Mücbir sebeplerden

Tutulmuşken nutku evrenin

Dilemması sevginin

Nasıl ki akışına bıraktı şair hayatın

Nakşeden zuhur eden bir de zulmeden

Mazlum yüreklerin kanayan coğrafyalarda

Asılı kaldığı

O mahşeri kalabalık

İçinde yaşadığı kadar hüznün

Makberine dönük yüzü şairin

Meltemin rükû ettiği

Sözcüklerin aslına rücu ettiği

Ne menkıbe ne methiye

Evrenin hicvi hicreti

Surlara serili bir araya gelmeyen iki yakası

Şehir de sevdalı şair de

Renklerin coşkusu ve buğulu gözleri

Mevsimin şelaleler gibi coştuğu

Meali ise:

Kâh öfke kâh hüzün

Kardıkça önünü bilinmezin

Tuş olan bir sözcük daha

Asılı kaldığı kadar şair aşka

Sırra kadem basan nice insan

Asla izafi değilken de tasası

Asasına sadık bir derviş misali

Öykündüğü şairin sadece dünü ve sevdikleri

Kendinden kaçamadığı kadar

Kendine yakın bildiği her insan nasıl da muştalar

Sandukası hınca hınç

Sözcüklerse eksen

Emaresi ölümün

Endamlı bir hiçlik varlığın

Sarmalında çığlık çığlık

Göçmen kuşlar da peşinde imgelerin

İhanet edemediği kadar sevgiye

İbadeti yürekten

Sadakası ömrün

Salavat getirdiği anbean günbegün

Zılgıt yiyen bir yürek

Rahmandan esen maneviyat ve dillenen her dilek

Rotasından sapmadan

Rölantiye alsa da mutluluğu

Şair gözüyle seven sevdalanan…