Çok Sevdim...

Önce bir gülüş ısmarladım çapkın endamında sözcüklerin yâd bildiğim tesellinin girdabında derken devrik cümlelere yenik düştüm ısmarladığım bu sefer güleç bir şiirdi mahşeri kalabalığında yalnızlığımın deryalarında saklı güneş idi günün varlığı gecenin ithamı ve kaybolduğum yollarında hayatın, şiir idi yine sevgimin mimarı.

Aksadı ayağım aşikâr sektiğim bir tümsek

Akan yaşıma sığındım ve Mevla’ya

Bahşedilen nefesi şiir bellediğim her vakit

İçtimada yerleşik bir serenat

Varsın olsun şiirler altına imzamı attığım akit

Uhrevi idi yaşamın dokusu

Ulvi idi İlahi Aşkın kokusu

Cennet bahçelerinde belledim kendimi ve ruhumu

Cinnet gecelerinin yanan ışığını söndürdüm

Güne ermekle iştigal sebepsiz değildi mademki duygularım

Kürediğim kadar önümü

İmla hatalarına ve hüzne restimi çektim

Duyulmasa da yalnızlığımın uğultusu

Serencamında aşkın

Dizeler dizdim diz boyu sevgilere hamt ettim

Dize geldiği kadar kalemin

Ara sıra tutulsa da nutku

Hoyrattı içime esen rüzgâr

Aşikâr havari duygular

Acının halvetinde saklı mısralar

Şen sesinde güneşin biledim kalemi bilemediğim kadar

Kaderin ne getireceğini, sabır ettim

Şanlı semada

Sükûnet dilediğim dünyada

Arz ettim nazımı niyazımı

Başımı yasladığımda mademki Tanrı

Münferit hecelerden örülü bir düş’ ü

Şiir bildim öldürdüğüm zaafların eşiğinde

Sağa döndüm olmadı solumdu mademki yatıya kalan

Aşkı ihbar ettim ve ima ettiğim

İmha ettiğim kadar kötülüğü

İbraz ettim bir bir

İçimdeki kuytuyu

İçine düştüğüm derin kuyuyu

İlla ki çıkacaktım feraha

Kalemimi kırmak ne kelime

Bilediğim kadar keskin ucunu

Bilinmeze gark ettim

Galeyana gelen iblisin şerrine uzak bir minvalde

Hidayetin beşiğinde

Kanadığım kadar kandım da söylenen her söze

Ne de olsa kendim gibi bildim kimse

Karşıma çıkan

Başa çıkamadığım kadar

Sabrımı katık eyledim meftun kalbime

Söz geçiremediğim kadar da çok sevdim