Ağır Ol Molla Desinler

‘’Hüznün bütün koşulları hazır. Nedenini bilmediğim bir
keder akıyor damarlarımdan. Kalbimin üstünde binlerce
bıçak ağzı… ve yüzüm ömrümün atlası; düzlükleri bunaltı,
yükseklikleri korku, uçurumları yıkıntılarımla dolu bir
engebeler atlası.’’(Alıntı)

Göğün revnak boşluğunda tutuklu kaldığım bir hoşluğun dilemması günü boykot ettiğim geceye kamp kurduğum şafağınsa şafağının atacağı muhtemel ve işte şakağıma dayadığım kalemim…

Metruk heceler durağında verdiğim molayı sırtlanmış…

Bir o kadar hayatı ağırdan aldığım ve tutuşan zanların söylencesinde:

Ağır ol da Molla desinler, demenin zarif tınısında saklı iken hassasiyetim ve ruhumu boca ettiğim şehrin külüstür Yeditepe’si ve yalnızlığımın külliyesi…

Ölümü irdeleyen bir bakış peyda oldu ansızın ve ben gecenin duvağında saklı içten bir duaydım ellerimden kayan bilinmezin peşinde bulamazken de kendimi koyduğum, kaybolduğum yer neresi ise…

Bir düş kıyımı idi geceyi resmeden belki de sözcüklerin soykırımı aşkın lades dediği bir enlemde aradığım boylamın ölçüsünde saklı içimde aralıksız çalan duyulmayan o geçkin şarkı…

Şakayıklar solgun.

Varlığım ve sevdam durgun.

Yanılgı mahiyetinde bir alıntı ve işte içimden sökün eden o savruk nidalarım belki de unutulmuş bir kaldırım serçesiydi geçen hayatın demli acısında saklı kendime duyduğum hasretin öncüsü ve güne bir ön söz geçtiğim geceye ise yorgun bir dip not ekleyip nöbete kaldığım hüznün bağrında ağrıma giden o ikircikli gülüşler solan yüzümde kaza yapan bir araba gibi kendime çarptığım çarpmakla kalmayıp çakmak çakmak yaktığım, yandığım o külüstür motoru yalnızlığın her nasılsa kıymete binmediğim ve kaleme inme inmeden ineceğim o son durak nasıl ki kendimin peşinde bir o kadar nasıl da kendimden kaçtığım…