Þimdi tekbir getir, nazenin sýfatlarýmdan da soyutlandýðým kadar þimþekler çakar gözlerimde ve yýldýzlarla oynaþýr gönül tarhým çünkü ben bir kazazedeyim aþka öykünen aþikâr yetimdir varlýðým ve güme giden yetilerim…

Ben ki…

Rüzgâra meylederim ama yetmez…

Bahþedene þükrederim içimdeki cennet bahçesini gasp etse de gölgeler darp etseler de kalemimi…

Ah, üstüm baþým nasýl da daðýnýk ve yýrtýk mintaným gel gör ki yeniden bahþeder yüce Rabbim içimden geçeni ve dilemmasýnda evrenin sadece bir dilaltý da deðildir þiirlerim…

Nüksederim.

Nakþederim.

Na’þýmla konuþur nakýþ gibi iþlerim beyaz ve bakir sayfayý bir derviþ gibi zikrederim de fikrimi.

Bir tarhtýr önümde uzanan.

Lades demeden uzanýrým boylu boyunca mademki aþkýn imparatorluðudur saklý olan içimde.

Gün özürlü bir düþ görürüm bazen gözüm açýk.

Raks ederim zarif bir týnýda ve tanýsý konmamýþ bir hastalýk gibi kalemi sýkar sonra süzerim ruhumu sevdiklerimi üzerim ama yetmez.

Renkler içtimada madem.

O da yetmez çünkü belime sarýlýdýr kýrmýzý kuþaðým kimine göre gök kuþaðý kimine göre zincir hayallerimin nezdinde…

Salýnýrým yetmez.

Alýnýrým salarým sözcükleri.

Sandalým su alsa da ellerimle o suyu dökerim ruhumun denizine bandýðým sözcükleri bazen bir karartýnýn eþliðinde yürüdüðüm dehlizden firar ederim ve iþte merkezine konarým ben kâinatýn:

Gönlümde yýkýk.

Ruhumda virane bir sandýk.

Alý al moru mor düþler görmem ben çünkü hayallerim hep beyazdýr kararsa da gün ýþýðý solumda yatan aslandýr saðdýcým mademki kalemdir mademki tek arkadaþým da bülbül aralýksýz hasbýhal ettiðim gönül tekkem gönül teknem ve gül kimliðimle bülbülün de eþliðinde güle giderim ben gibi ama öykündüðüm iken sadece kendim gül bahçesine düþtü yolum madem ve mademki sevmeyi öðretendir Rabbim…

Kurda kuþa yem olmadým.

Sancýlýdýr gün dönümü.

Gece oldu mu karanlýðýn illeti.

Hüznüm redif.

Hazanýmsa hüzzam makamým.

Hicranýma yenik düþse de kalemim boyut deðiþtirip yazmaktýr kendimi asla men etmediðim.

Meteliðe kurþun atsam da asla el açmadým bir Allah’ýn kuluna ve bereketi ve rahmeti haiz olduðum servetin elbet Rabbin hikmeti ve bahþettiði baþým gözüm üstüne.

Sevi dilinde bir tay.

Belki bir yýlký atý.

Üstüne binip de terk edemediðim dünya hali ve kimsesizliðimin ahvali kara bulutlar münafýk gölgeler ve kimse þeytanýn müridi eþlik eden isyanlar ben ki çektiðim kabir azabý ile onlar adýna Mevla’mdan af dilediðim ve ölü zaaflarýmla medarý iftarým iken yüreðimin hacmi ve künyemde yazan ismimle müsemma bir cennet dilemiþken Mevla’dan ve içimdeki rüzgârý dindirendir mademki saðdýcým kalem kaile alýnmasam da zikrettiðim yazdýðým yaþadýðým kadar da yazacaðým madem.

Ýnzivaya çekilmiþ bir renk idim bir mevsim acýnýn himayesinde açan bir çiçek misali deðil kapanan kapýnýn arkasýna gizlendiðim.

Ýzimde soluksuz.

Soluðumda tutuldu mu nutkum.

Nüvesi aþkýn güftesi olmaya aday bir þiir ektiðim dize dize bazen boykot ettiðim yine kendim yine iç sesim azadesi düþlerin dizlerimin her baðý çözüldüðünde yeniden yazmamaya ant içtiðim kýrýk bir ruh hali kýraðý çalan sessizliðin mecrasý bir þiirden hallice tutunduðum kadar hayatýn kýrýk dalýnda solmaya muktedir bir yaprak aþina olduðum rüzgârýn cehaleti ile üþüyen kalemime meylettiðim gün ve gece…