Enkaz

Yıkım sonrası paramparça evimin tozları

Eskiden okşadığın saçlarıma ebediyen karıştı

Bu odada ufacık bir ışık huzmesi yok

Senin bana hüznü anlatmana lüzum yok

Bir yudum havayı içeri alıyor kırılmış pencere pervazları

Son nefesim zehir gibi boğazıma yapıştı

Şu yorgun bedenimde eski benden eser yok

Senin bana mutsuzum deme hakkın yok

Beyazlaşmış eklemlerimle tutunuyorum kolonlara

Yanan bir mutfakta çiçekler koyuyorum yemek masasına

Ve anlatmaya çalışıyorum güneşi karanlığa

Benim bu enkazın altında kalmaya bile mecalim yok

Soğuk delip geçiyor yumruklarla açtığımız deliklerden duvarlarımızı

Merak ediyorum ne zaman hissetmeye başladım içimdeki bu boşlukları

Bu kafes bir zamanlar yuvamdı desem kimse inanır mı?

Benim vazgeçmek gibi bir şansım yok