Ahmet, gözlerinde hafif bir piþmanlýkla, “Hem annenle aramda hem de seninle aramda bir seçim yapmak zorundaydým. Ve ben korkaklýkla sýrrýmý sakladým kaçtým sizlerden, Mustafa komþumuzdu. Aradan yýllar geçti, artýk bunu öðrenme zamaný geldi, ben senin gerçek baban deðilim, gerçek baban Mustafa’dýr.”

Elif o an yýkýldý, yere düþtü ve uzun süre baygýn kaldý. Gözlerini açtýðýnda baba diye bildiði ama yýllarca babalýk yapmasa da baba bildiði Ahmet yanýndaydý. Gözlerinde akan yaþlarla Elif.

“Annem bunu sana ve bana nasýl yapabildi?”

“Annene soramadým…”

“Babam yaþýyor mu?”

“Geçen yýl öldü, o da seni kýzý olarak bilmiyordu…”

Aþaðýya deniz kenarýna indi, yalnýz kalmak istiyordu. Elinde annesinin gülümseyen fotoðrafý vardý. Parçalayarak denize attý. Rüzgâr, denizin üzerindeki dalgalarý kýþkýrtýyordu. Sahildeki kum tanecikleri ayaklarýnýn altýnda hýþýrdayarak daðýlýyordu. Oysa içindeki fýrtýna, dýþarýdan hiçbir iz býrakmýyordu. Annesinin kendisine ve babasýna yapmýþ olduðu ihanet, kalbinin en derin köþesine iþlemiþti. Artýk orada annesine karþý bir þefkat izi kalmamýþtý. Orada duran sevgi, artýk gerçek deðildi. Deniz kýyýsýnda oturdu. Gözleri, ufkun sonsuzluðunda kayboluyordu. Her dalga, onun içindeki acýyý daha da derinleþtiriyordu. Annesiyle ve babasýndan ayrý geçen günleri acý dolu anýlar, þimdi sadece bir yorgun gülümsemeyle hatýrlýyordu. Oysa o annesine ait gülümseme, bir zamanlar dünyasýný aydýnlatmýþtý. Artýk her þey dünyasý kum tanecikleri gibi, her þey parçalanmýþtý. Ýhanetin soðuk rüzgârlarý, onu derinden sarsmýþtý. Gözyaþlarý, yanaklarýndan süzülüyordu. Deniz, onun acýsýna ortak oluyordu. Belki de deniz, onun gözyaþlarýný taþýyarak sonsuzluða, sonsuza yürüyerek giden annesine bir tokat olarak götürüyordu.

Sessizce odasýnda oturuyordu. Gece olmuþ, pencereden içeri sýzan ay ýþýðý tozlu raflarý arasýnda kalmýþ anýlarýný canlandýrýyordu. Her defasýnda anýlarýn kapýsýný kapatsa da kendiliðinden açýlýyordu. Ay sadece geceyi aydýnlatýyordu, kendi yüzünü, odasýný ve duvarlarý deðil. O raflarda unutulmuþ bir kitap ve bir piyano notalarý defteri gibi sessizce duruyordu. Anýlarýn odasýnda yeni bir kapý arýyordu, bulamýyor, çýkamýyordu içinde. Bir damla gözyaþý düþtü yere, yanaðýndan süzülerek. Belki de bu akan gözyaþý içindeki anýlarý silecek, yeni bir þarkýyla yüreðinin içinde çalýnmaya baþlayacaktý. Belki de aþkýn notalarý, rüyalarýnda ihaneti içinde taþýmadan ona eþlik edecekti.