Sır

Bir sır gibiydi aklım

Çoğu zaman giderdi

Kimi zamansa savaşırdı

Hem de ne uğruna olduğunu bilmeden

Mantığını bilakis, bilemezdi…

Anlardı, anladıkça çok anlamsızlaşırdı

Ağlarken gülüşleri bir saksıya yağardı

Bir sır gibiydi kalbim

Çoğu zaman savaşırdı 

Kimi zamansa giderdi

Hislerini bilakis, bilemezdi…

Severdi, sevdikçe çok korkardı

Kolladığı dağınık saçları bir örgüyle dolanırdı

Bir sır gibiydi yekvücut

Öyle ya da böyle yaşardı

Kime yetti ki yetecek

Doğuştanki yalnızlığı!

Tuğsel Karakırık