Ruhunu Islah Eden Bir Derviş Misali...

Bir içimlik miydi aşk,

hani şiirin hibe ettiği sessizliği

mintan misali üstüne geçiren

bir imgede mi saklıydı sır

ve o devasa dehlizin karanlığına sığınan mıydı şair

yoksa sıradan bir laf cambazı mı

lalden tükettiği ömrün

gamlı notaları ile istişare eden

bir bültenin de alt yazısına denk gelen

bir kahraman misali

şahlandığında kalem

ve ah etmeden yaşamın ukdesinde

saklı bir akit gibi

ya da bir hutbe meali

köpük köpük denizin köpüren dalgalarında

varsın olsun hezimete uğrayan bir tayfun

bir de vurgun yedi mi yüreği

ve işte uğultunun meddücezri

aşkla hatmettiği yolu ve Rabbine dönük

yüzünde huzura kavuşacakken

ruhu elinden kayıp giden ömre değil

yalnızlığına şerh düştüğü her şiiri

evladı bildiği, bir yetimin diyezinde

bir öksüzün hüznünde

hüzzam makamına sarılı

bir aşk gibi

derdest edilmiş gölgesinden dahi şüphe duyan

bir rüzgârın iniltisinde baş veren

her tohumu aşk bildiği

aşk b/ellediği

yoldan çıkmamak adına

baş koyduğu imana ve umuda

eşlik ederken şairin ve şiirin her zerresi

ne de olsa dönüşü olmayan bir yoldan

ve de aşktan

feragat etmemek adına

ruhunu ıslah eden bir derviş misali

zikrine bandığı fikrine eşlik ederken sefil kalemi…