İzini Sürdüğüm O Alfabe...

Tanrısal bir iç çekiş ve işte şarlayan lanetin gece yarısı öfkesine teğet geçen şiir ve hüzün.

Savruk notalar alfabesi

Uyuya kalan bir nesir aslında şiirin tekil hikâyesi

Neşrinde özet geçtiğim ömrün

Ve de kale duvarlarım ile kalemim iken sığınağım

Gök gürültüsünde açan bir nilüfer bir çiçek

Solsa bile ne ki

Zemheriden alırken öfkesini

Soluk benizli gaipten gelen varlıklar

Ve işte göğün uçuşan peçesi

Aşk ki:

Bir kıyım bazen lakin

Kıyama durulası bir huzur denizi

Karanlık dehlizden

Nihayetinde firar ettiğim

Fidan boylu ülkülerimin memleketi

Aşk ile

Zirveye çivi çaktığım

Zanlar iken değilken umurumda

Çekincelerimi öğütüp

Çelme takılası benliğimden

Ödün vermediğim kadar

Asi/l bir tını ve tanı ne de çok t/asa

Lahitlerden öte

Lanetlerden ne kaldıysa geriye

Yeter ki kutsasın Tanrı

Önce kalbimi sonra kalemi

Dımdızlak kalsam bile

Boyumun ölçüsünü aldım

Afiyetler sunulası ömrün

Tek zaafı iken de sevgi

Yeryüzüne takılı değil artık aklım

Emre amade kadere

Sarkıtlar dikitler yüklü kalemimin kabrinde

Sevecen bir rüzgâra meylettiğim

En çok da bıkmadan

İzini sürdüğüm o alfabe…