Firari Hüzün...

Önce bir suskuyu giyindim sonramda saklı bir izahın köpüren nefsine iken son ihtarım…

Sözcükler çim renginde göğünse takati kalmamışken ve işte yazılmaya duran ferman münzevi bir bulut müteşekkir iken de umut en çok da müzmin coşkusu yalnızlığın…

Fedai imgeler teyakkuzda.

Firari hüzün ç/ağlamakta.

Metruk heceler baskın geldiği kadar acıyan ruhlara…

Çetrefilli bir yolculuk basireti b/ağlanmış bir kere mutluluğun.

Çapulcu imgeler iş başında ve atılan her soyut nutuk.

Gönlün badiresi:

Göğün hünkârı…

Yerkürenin devasa katmanları.

Pişekâr bir sitem pişkince gülümseyen iblis ve zalimin tek fermanı.

Masum ruhlarsa çalakalem yaşarken ve işte edilesi bir dua mahiyetinde, şairin yüreğinden tüm geçenler aslında küskün bir nidanın da öteberisi iken çınlayan sessizlik çınlatırken yürekleri ve göğün göğsüne takılası bir rozet misali dünün ve de ölümün sökülen apoletleri…