Kalem S/onsuzluğun Tek Sırdaşı...

Bir düş’ ün meşgule veren santrali:

İdamesi göğün saltanatı sür-git

İhaneti beşerin solunda saklı girift

Düşler satır arası gerçeklerin

Mübalağasız sevenlerin hazinesi

Hasreti gıcık yalnızlığı katık

Ettiği kadar hiçlik mertebesine erişme ihtimali

Varlığın künyesinde saf altın

Sür manşet anıların

Badiresinden sökün eden

Balyalarca imge

Ağırladığım yalnızlığın türbesine

Pür-neşe bir coğrafya bellemişken cihanı

Sükûtu hayale uğrayan ruhun tutulan nutkunu

Devir daim yapan kalemle hemhal

Hezeyan yüklü bir gecenin ertesi

Eriştiğim yeni gün ve turuncu

Coşkumun nidalarını

Isıtan ebetteki güneş

Mizacıma yenik düşen

Nice sergüzeşt hece

Damıtılmış bir hüzün

Danışıklı dönüşüklü sözcüklerin

Öldürücü güdüsü

Hisler devingen miladında saklı

Göğün küpeştesi uçan kuşların saltanatı

Her tebessüm bir savunma mekanizması

Her zincire eklenen halka yalnızlığın sertifikası

Ölüm ve gece ve şiir

İhlasla yaşamanın doğası

Kilit altında geçse bile ömür

Kaydın sunumu

Kanıtların ve sınırların ihlali

Elbet vuku bulacaktır İlahi Adaletin ışıyan meali

Bir zan bir zaaf

Bir sanı bir de sancılı dilediğim af

Lafügüzaf, be azizim

İçimin kaosunda

Sonsuzluğun sarkacında

Elbet isyanın itirazında

Ve işte devşirmen gölgeler çalkalarken şiiri

Ve işte devingen verilen hükümlerin dilemması

San ve sakla ve sadık kal sadece Rabbine

Aşkın da uleması bir sözcükle çıktığın yol

Nasıl ki vardı şiire

Gönlünü ferah tut, azizim

Tutulan nutkum feda olsun şiire

Ben suskun kalem dingin

Ben saf dışı

Kalemse s/onsuzluğun tek sırdaşı…