Hatıralarımız Eskiyecek

Hatıralarımız Eskiyecek

   Zaman geçtikçe hatıraların ağırlığı azalıyor belki, ama onların bıraktığı izler hep kalacak yüreğimde biliyorum. Her anı, her hatıra bir parça da olsa bizi biz yapan hayatımızın, yaşanmışlığımızın bir parçası değil mi? Senin sesini hatırlamak artık acı değil, tatlı bir anı gibi yüreğimde yankılanıyor. Adını her tekrarladığımda, biraz daha yakın hissediyorum sana ve bu yakınlık bana güç veriyor. Gece karanlığında yıldızları izlerken düşündüğüm anlar geliyor aklıma. Her bir yıldız, seninle yaşadığımız anıların birer yansıması gibi. Gökyüzüne bakarken, adını her tekrarlayışımda biraz daha huzur buluyorum. Yavaş yavaş anlıyorum ki, seninle geçen zamanlarım asla kaybolmayacak; aksine, onları hatırladıkça daha da anlam kazanacak.

   Hayatın yollarında ilerlerken, her adımda seninle yaşadığım anları hatırlıyorum. Belki ayaklarım eskisi kadar takılmıyor, ama her duraksayışımda aklımda yine sen varsın. Hani o günlerdeki gibi derin bir iç çekişle değil artık, daha çok tatlı bir gülümsemeyle hatırlıyorum seni. İçimde bir yerlerde/yerleşkede seninle yaşadıklarımızın izi silinmeyecek kadar derin.

   Bazen düşünüyorum da, seninle geçen zamanlarımı bir kutuya koyup saklamak mümkün olsaydı, o kutuyu her açışımda yüzümde bir tebessüm belirirdi. Gözlerim kapanıp, o anılara geri dönerdim. Senin sesin, kahkahaların ve en ufak detaylar bile hala aklımda canlı birer anı gibi durdu. Zamanın bu hatıraları yıpratacağını düşündüğümde yanıldığımı anlıyorum.

   İşte bu yüzden, adını her tekrarladığımda eskimesin diye endişelenmiyorum artık. Biliyorum ki, seninle yaşadıklarım, hayatımın en güzel bölümlerinden biriydi ve hep öyle kalacak. Her ne kadar yanında olmasam da, seninle olan bağım hiç kopmayacak ve içimdeki yerin hep aynı kalacak ama hatıralarımız, eskiyecek işte o beni üzüyor, vesselam.

Mehmet Aluç