Mum...

T/adım yok ki mevsimsiz idi sobelenmesi düşlerimin ve yakamdan düşmeyen gölgenin de müridi iken ahvali yalnızlığın hatta bir mikado çöpü gibi dirilip devrildiğim sehpanın tozlu yüzüne damlamış çay lekesi gibi kurumalıydı yaşlarım ve dinmeliydi şiirin öfkesi savsaklanan benliğime şerh düşen her renkte ilahıydı hüznün derbeder bir sokaktan geçen keşiş gibi sayıkladığım adını bilinmezin.

Hangi örüntüde saklıdır mizacı gecenin?

Peyda olan karanlıkta sinen ölüm meleği

Kibirli sesinde yalnızlığın

Pejmürde iklimden damlayan yağmur gibi

İlahi Işığı duaların

Ve işte dindi gecenin karanlığı.

Ayağını sürten hüzün

Bol kepçeden payıma düşen

Hecelediğim adında yalnızlığın

Sağımda solumda saklıdır hicran.

En meşakkatli ölümlü olmalıyım

En çok yankılanan sesi

Hicretinde göğün

Kaybolan gölgem gibi

Üstü örtülü dünün nesi kaldı ki geride?

Yarın dediğin minvalde saklı acı yüklü reçete.

Semiren doğa

Sokağın karanlığı nasıl da aşikâr ruhuma

Pervazında bilinmezin

İki dirhem bir çekirdek kapıdan gitmeyen mevsim

Bahar diye çıktığım yolda

Dinmeyen kışın soğuğu ve öfkesi

Sunumunda ömrün

Sönmek bilmedi ışığı mumun

Oysaki eriyen bendim içten içe.