Bir Şiirden Ne mi Çıkar

Düşlerin tekbir getirdiği bir fasıla ve hüznün ruhtan arakladığı yas ve yaş dolu masalın sonunda kurşun yiyen yüreğin infilak ettiği.

Sözcükler saklı sol yanımda hem yasın hem yaşın

Uzamı

Adeta bir yasa mahiyetinde yaşamak hele ki

Çok da sevdi mi insan

Ayracı günün gökte veryansın eden kuşlar

Ne de mutlu bir düğün

İki yakanın bir araya yaklaştığı

Hibe edilesi düşler

Misafirperver şiirler ve şair

Bir mısra iken kanatan

Yüreklerin masallara kandığı bir ikilem

İklimin nazarında peyda olan

Yağmur ve güneş bir arada

Kasımın fendi yendi mademki Ekimi

Bir ekin tarlası misali

Yüreğin kürediği

Göğün kükrediği

Acıların da hicreti…

Yolculuğu daim kılmakla eş değer

Bir şiirden ne mi çıkar?

Şiirin öznesi iken hüzün

Gafil avlandığı kadar insan yarıladığı ömrün

Muhteviyatı ruhun

Bir mezura adeta kalemin tutulan nutku

Ta ki:

İlham gelip de dayandı mı kapıya

Şahit olsun ki melekler

Şairin kaçışan akıl melekelerinden arda kalan

Kâh izdiham kâh sessizlik

Ederi yok işte mevsimin,

Atar damarında şairin,

Kalbin sözcük pompaladığı adeta bir gizin

Tarihçesi yaza düşe şair.

İmha etmek adına kötülüğü ve vahşeti

Tadına doyum olmaz elbet duyguların

Bazen bir karartı bazen bir alıntı

Yalnızlığın mealidir şiir

Ve hüznün ta kendisi nasıl ki kilit noktası kâinatın

Koyu gözlerinde tutuşur kor gibi mısralar gecenin

Sanrıların uçuştuğu gözlerin de yolunu gözler

Şair nasıl ki evrenin emanetidir

Yazılası her şiir

Cüssesine bakıp da aldanmayın hani

Narin bir esinti

Kovalarken peşini

Nazenin bir aşka kanat açar delişmen şair

Bazen dünü

Bazen tutulan nutku

Bazense yeri göğü

İnleten sözcüklerden medet umduğu kadar

Bakaya kalan illa ki özlemidir

Bir minval ki günün doğuşu

Bir mecra ki ölüm yokuşu

Yâdı dünde saklı esinti

Sönmez de asla ilhamın tutuşan feri…