Yana Yakıla Yaşayıp da Sevmedim mi

Ufuk çizgisindeyim ömrün ve düş izlekleri bazen tekliyorum bazense tartaklıyorlar ve o devasa hengâmede asılı kalmamın ertesi…

Ansızın düşüyorum yere iyi de ne elmayım ne yağmur: altı üstü bir fani üstelik haiz olduğum o minicik zerremle.

Muhatabımsa gece bir temenni ektiğim

Muhalif olduğumsa içimdeki seyyah yürek

Kör gözümde saklı umudun tefrikası

Bir düş’ ün tek katresiyim

Ziyan ettiğim ömrün de son ukdesi

Yana yakıla yaşayıp da sevmedim mi?

Rengimle düşkünüm geceye lakin

İçim aydınlık dışımdaki mekânda saklı ölümün

Sihri.

Seyyah sözcükler akla zarar

Başlamaksa neresinden tutsam

Elimde kalıyor ömrün hikâyesi.

Bir karnaval kimi zaman hayat

Belki de son gelmeyen bir martaval

Taşlarla diktiğim o devasa kubbe

Aslında içimde saklı ulaşamadığım o bahçe.

Gizin de tekelindeyim

İzini sürdüğüm melun mahzun

Bazense seken o kör kurşun

Saplanmış bir kere derine

Yüzeye çıkmaksa ne mümkün.

Kesif bir sessizlik esir düştüğüm.

Saydam bir ruh, ah, önünü alamadığım

Nazeninden kalbim bazense içimi diken diken eden

Acılarla istiflediğim ömrün

Kopmayan zincirlerine takılı bedenim ve aklım

Sahi olmasaydı eğer özgür ruhum

Yazmaksa olmazdı asla mümkün.

Çıfıt şarkısı kimi zaman dünyam

Bir başımı koyup da yaslasam ya huzura

İçimde demlenmiş binlerce hikâye

Ederi olmadı gitti hayallerin

Atarı hayaletlerin

Gerisin geri kaçtığım dünün

Bir mizanseni adeta her yazdığım

Şiire başlamaksa yeniden ömre…