Sözcüklerin Eşref Saati...

‘’Kumaşına ağlasa da terziler

Bana bir elbise dikmeli zaman

Bana bir küheylan

Bana bir şarkı…

Göz göze gelmedim ben kaderle

Benim kirpiğimden, onun kaşından

Yollar bulacağız inişe doğru

Nice hicran yokuşları görmüşüm

Oyulmuştur yüreğimin taşından…’’(Alıntı)

Recim edilen bir düş’tü mevsim

Tabanları yanan düşlerden arda kalan

Sökün eden hayaller ve hazan

Mezarımda saklıydı kıble

Belki de kursağımda kalan bir bilmece.

Hercai yüreğin handikabı

Derdest edilmiş sözcükler ve bağrı

Yanık kokan

Bir masal gibi

Gizinde sürüklendiğim

Hecelerin bahçesinde başımın tacı duygular

Bir parantezse açılan geceye

Gece ise tekmili semazen imgelerden biteviye

Taşan bir ses ırmağı

Hecelerin yüzdüğü

Derinlerin çağrısı her halükarda

Yanıp tutuşan kalemin beylik rüzgârı

Benzemezken kimseye

Hiçliğimin de mealidir

Kazan kaldırdıkça hayata aralıksız yazan.

Bir töhmetse rüzgârın sürüklediği

Bir nimet olsa olsa aşkın tozpembe şafağı

Kaynayan yürekten firar eden nidası söylencelerin

Hulasası arda kalan

Belki de bakaya kalan bir düş’ün mezarına

Serildiğim o bilinmez iklimde

Teessüf ettiğim içimdeki zemheri.

Bazen boyut atlayan ruhumda saklı zindan

Koridorları ölüm kokan

Mısralardan değilim hem ben.

Hecelediğimse hayatın meali

Ne hikmetse serptiğim gün yüzlü mizacımda

Saklı bir hüviyet

Elbet Rabbin katında yanmaksa İlahi Aşkın

Sıcaklığında eriyen tüm buzullar.

Nazenin gölgem ve rüyam

Sözcüklerin eşref saatinde taşan bir hikâye

Gaipten gelen coşkuma

Eşlik eden seyyah kalemle

Dirayetimin sınandığı aralıksız vuku bulan

O ritimle sessizliğin kundakladığı bir müzik gibi

Dibine vurmaksa kimi zaman hayatın

Başa sardığım bir film gibi

Elbet umuttur sil baştan yaşayan ve yaşatan

O emsalsiz sevgide saklı ruhun

Sedası inancın hükmünde

Sararan bir gün ne ki

Devasa ufkun sunumunda binlerce metafor

Göz kırparken göğün bitiminde

Başlamak yeniden ilk günün heyecanı

Tükenmezken ömürlük ritüelde.