Hüzn Ü Firak

Kalbimin semahına firar edince düşler

Dudağımda sızıyla başladı kara kışlar

Sırrı müphem değince kelamların özüne 

Güz yağmurları vurdu mürekkebin izine

Lisanımdan damlayan hüznümün buharını

Örselenmiş duygumla farkettim bu hârını 

Aşkı boynu bükük vâv gibi yaşayan kimdi?

Nur saçan kelamından söyle ne kaldı şimdi?

Saç tellerime kadar kırılsam bile sana 

Ayn-ür rıza aşkıyla baktım hatırlasana 

Aşk-ı nihân olmuşken gamzen çukurlarına

Hiç düşünmeden attın ateşdem korlarına

Kalbimi titreten o nâr-ı aşk yarasında 

Gül kokusu kalmadı sayfalar arasında

Hüznüm hudutlarına bulandıkça islerim 

Darağacında kaldı o vebalı hislerim 

Nar şerbeti tadında olsa bile sayrılık 

Sessizlik makamıyla zuhur etti ayrılık

Tomurcuğu soldurtan matemin kar yanığı 

Şiirimin öznesi mahyada zâr yanığı 

Gözyaşı rahlesinde dualarda saklıyken 

Unut beni diyerek belki de sen haklıyken

Bir Elif miktarınca gam çekmeksizin gittin

Bağrıma firâk saçıp son hıçkırıkla bittin..

Elif USTA

https://youtu.be/AUppiQs4crw?si=SaXe-bVSQ3M9gtHv