Bir Elif Miktarınca

BİR ELİF MİKTARINCA:

“Kendine Yolculuk” 

Rûhefzâ bir akşam indi gönlüm tenha avlusuna..

Göğün mor eşiğinde sustu bütün kuşlar..

Bir eski ney sesi gibi uzadı zaman..

Ve sükût, sinemde açılan gizli bir dergâh oldu.

Gecenin kirpiklerinden nazende bir rüzgar geçti..

Her kirpik kıvrımında aşk ateşi taşıyan görünmez kandiller vardı.

Bakışların, çölde susuz kalmış bir kervanın vahaya ilk varışı kadar ürkekti..

Ve bir o kadar da kadim..

Ben seni bir kelime gibi değil,

ezelden yarım bırakılmış 

bir dua gibi sevdim.

Adını anınca içimde

muhacir kuşlar kanatlanırdı semaya.

Çünkü aşk, bazen bir hicretti..

Kişinin kendinden çıkıp

kendi kalbine sürgün edilmesi gibi…

Ve sen, ey Lâmekân..

gecenin sırma örtüsünde saklı bir yıldız gibi sessizce yürürdün 

ruhumun kıyılarında.

Ay, saçlarının gölgesinde usulca eğilirdi..

Sular bile adını taşırken ağırlaşır,

bir derviş sabrıyla akardı.

Sen bilmezdin..

Sen bilmezdin..

İhlâs ile eğilmiş alnımda

kırık bir kandil gibi titrerdi umut.

Ben her duamı senin yokluğunda öğrenmiştim oysa..

Çünkü yokluk, bazen 

en büyük mürşittir.

İnsan en derin aynayı

kaybettiği yüzlerde görür..

Lacivert bir gecenin sessizliğinde,

yağmur rahmetini bırakırken toprağa,

göğsümde kördüğüm olmuş 

bütün susmalar

birer birer çözüldü yıldızların önünde..

İşte o zaman anladım ki,

aşk ateşi sandığımız şey

aslında hakikatin içimize düşen gölgesiymiş..

Ve sonra..

Çok sonra..

İçimde uzun süren gurbetten sonra..

Ensar bir yürek gibi açıldı sema,

ve bütün muhacir yalnızlıklar

orada barınacak bir rahmet buldu.

Ben sana değil yalnız,

sende saklanan sonsuzluğa yürüdüm.

Bazı gözler sadece bakmaz,

insanı kendi içine doğru çağırır..

Ardından bütün sessizlikler  

kalbin en tenha yerinde usulca bağırır..

Kirpiklerin..

ah o uzun gece kapıları..

Bir dokunsam

bin yıllık bir masal dökülecekti üzerimize..

Öyle inceden inceye..

Her bakışında

gizlenmiş bir semazen dönüşü vardı.

Yavaş ve mahzun, 

ama kainatı titretecek kadar derin.

Sine-i nihânda büyüyen o sessiz bahçeyi bilmez misin?

Her gece başka bir mevsime uyanırdı.

Bazen lâle olurdu sabrın..

Bazen de karanfil kadar hüzünlü 

bir vefa…

Ve ben,

her çiçeğin içinde başka bir kayboluş yaşardım..

Sen bilmezdin..

Rûhefzâ bir sabah gibi doğdun sonra..

Yorgun aynalara nur bırakarak..

Şehirlerin paslı gürültüsü sustu..

Kalbimde eski bir tekkenin avlusu açıldı..

Orada yalnızca ney konuşurdu..

Ve yalnızca aşk anlardı insanı.

Bilirdim..

Ey nazende sır..

Ey hicretle güzelleşen ruh..

Sen bana dünyanın faniliğini değil,

faniliğin içindeki sonsuzluğu öğrettin..

Şimdi geceler boyunca

bir derviş gibi içimde dönüyor adın..

Her harfinde başka bir kapı var..

Her sessizliğinde başka bir âlem saklı..

Her tebessümünde ruhuma değen sessiz bir merhamet var..

Bakışlarının katresinde geceye bırakılmış ince bir hüzün var..

Ve ben hâlâ

kirpiklerinde asılı duran o ince sükûta bakıp şunu fısıldıyorum:

Bazı aşklar kavuşmak için değil..

insanı kendine ulaştırmak için iner yeryüzüne…

“Bil istedim..

Sadece bil..

Öylece..

Bir Elif Miktarınca”..

Elif ERDEM