Gece..

Mum ýþýðýnýn kýzýllýðýnda aðýr aðýr çözülüyor yine..

O cýlýz alev..

Günün son kalp atýþý gibi titrerken, duvarlarda geceye ait ilk gölgeleri doðuruyor. 

Pencere kenarýna yansýyor kýzýl ýþýk..

Karanlýðýn eþiðinde duran bir sýr gibi sanki.. 

Ne tamamen gündüz oluyor ne de gece.. 

Mum yanarken zaman eriyor sanki..

Sessizlik koyulaþýyor.

Yýldýz tozu serpilmiþ gökyüzü göz kýrpýyor adeta..

Gece, bu kýzýl parýltýnýn içinden sessizce süzülüp,

karanlýðýný nazenin bir örtü gibi seriyor üzerime..

Mum ýþýðýnýn gölgesi,geceye teslim olmadan önce,

karanlýk dünyama son bir sýcaklýk fýsýldýyor gibi..

Sessiz sedasýz öylece..

 O an anlýyorum ki ;

Dünya sessizce geri çekiliyor aramýzdan..

Zaman bile kýskanýp yavaþlýyor..

Sonra içimde bir þey usulca çözülüyor..

 

 Biliyor musun?

Ben sana yaklaþmýyorum aslýnda..

Sen bana bulanýyorsun..

Ve buna en iyi þahit;

  “Kýrmýzý” oluyor..

Elif ERDEM