Kırmızı

Gece..

Mum ışığının kızıllığında ağır ağır çözülüyor yine..

O cılız alev..

Günün son kalp atışı gibi titrerken, duvarlarda geceye ait ilk gölgeleri doğuruyor. 

Pencere kenarına yansıyor kızıl ışık..

Karanlığın eşiğinde duran bir sır gibi sanki.. 

Ne tamamen gündüz oluyor ne de gece.. 

Mum yanarken zaman eriyor sanki..

Sessizlik koyulaşıyor.

Yıldız tozu serpilmiş gökyüzü göz kırpıyor adeta..

Gece, bu kızıl parıltının içinden sessizce süzülüp,

karanlığını nazenin bir örtü gibi seriyor üzerime..

Mum ışığının gölgesi,geceye teslim olmadan önce,

karanlık dünyama son bir sıcaklık fısıldıyor gibi..

Sessiz sedasız öylece..

 O an anlıyorum ki ;

Dünya sessizce geri çekiliyor aramızdan..

Zaman bile kıskanıp yavaşlıyor..

Sonra içimde bir şey usulca çözülüyor..

 

 Biliyor musun?

Ben sana yaklaşmıyorum aslında..

Sen bana bulanıyorsun..

Ve buna en iyi şahit;

  “Kırmızı” oluyor..

Elif ERDEM