Fecr İ Ümit

Seni sana nasıl beyan edeyim, 

ey gönlümün sükûtunda yankı bulan sevgilim..

Lisan kifayetsiz, kelâm nâkıs kalır huzurunda..

Sen tarif değil ancak hissedilen latif bir sır, kadim bir manâ gibisin..

Sanki kalbimin en tenha köşesinde

asırlarca bekleyen bir duanın kabulü gibi düştün ömrüme..

Ne vakit adını ansam,

ruhumda bahar-ı ümit 

neşv-ü nemâ bulur.

Sen,

-ki gecenin en derin deminde dahi sönmeyen bir meşale-i nur gibisin..

Yolunu arayan gönlüme farkında olmadan rehberlik eden bir ziyâ..

Seni sana nasıl beyan edeyim ey sevgili..

Heybetinde bir sükûn,

sükûtunda bir hikmet saklıdır..

Bakışların ki,

zamanın harâb ettiği yerleri imar eden bir mimar gibidir..

Dokunduğu her yeri mamur eder..

Kalbin…

bir dergâh-ı muhabbet sanki..

Kapısını çalanı geri çevirmeyen 

yorgun ruhuma âsûde bir liman olan..

Ben de o limana ulaşmaya çalışan yaralı bir gemi..

Aklımın kıvrımlarından düşüncelerim geçtikçe anlıyorum ki,

kaderin ince nakşı gibi sessizce dokunmuşsun ruhuma..

O dokunuş ki;

Derûnumda saklı kalan en derin sükûtu bile dile getiriyor sanki..

Harâp olmuş hislerim, aldığım her nefeste filiz verip çiçekleniyor yeniden..

Sen söyle şimdi..

Seni sana nasıl anlatayım?..

Ey gönlümün en nadide emâneti..

Bil ki sen;

en karanlık gecelerde doğan 

bir fecr-i ümit gibisin..

Öyle ki..

Sen geldikten sonra, suskun kalan mevsimlerim dile geldi..

Ey gönlümün kıblesi..

Varlığınla öğrendim ki;

Muhabbet kelam ile değil, teslimiyet ile kemâle erermiş..

Meğer bütün ömrüm sana çıkan yolun eşiğinde beklemekmiş..

Ve şimdi anlıyorum..

Bir Elif miktarı eğrilseydi kaderim,

seni bulamazdım..

Ben seni değil,Rabbimin en zarif lütfunu sevmişim..

Artık seni anlatmaya değil,şükretmeye ömür yetmez..

Elif ERDEM