Şule İ Sûzân

ŞULE-İ SÙZÂN

”Bir Kalp Kendi Yangınından Doğarsa”

Uyuyor gece..

Uyuyor karanlığı delen yıldız..

Ve gökyüzünde kulaç atan 

esmer kelebekler..

Kanatsız..

Bak..

Karanlık bir yağmurda,

uykuyla yıkanıyor 

kalbi titreten hüzünler..

Müdavim olan kelamlarımın feryadı bîzâr eylemişken yüreğim ahvalini,

Kar aydınlığında hû kuşlarının 

kanat sesiyle yankılanıyor sesin.

Billur bir aynanın 

derinliğinde görüyorum 

gül vurgunu bakışlarını..

Kirpiklerin geçit vermiyor 

buğulu gözlerinden 

kalbin kuyusuna inmeye..

Bir derin kuyudur ki o;

Karanlığın gölgesine adım attıkça hayret makamında 

nidalar yükselir arş-ı âlâya..

Bir ürperiş sarar teni..

Titretir sesi.. 

Keser nefesi..

Deler göğüs kafesini..

Ebed muştuları yankılanır 

kalp ortağının yamacında..

Yırtar kalp zarımın nazenin yarasını..

Gecenin karanlık koynunda 

derin iç çekişlerimi 

sığ sarmaşıklar sarar..

Kalbim kalbini arar..

…

..

.

Berrak bir rüyanın kozasıyla 

yıkanır gözlerim..

…

..

.

A benim Ayn-ür Rızâ’m..

A benim Efendim..

Kalbime nefesin yerleşti..

Saçlarının gecesiyle 

can kafesim birleşti..

Gül suyuyla mı yıkadın 

yüzün cemalini?…

Misk-i amber sardı her yeri..

Mücrim bakışlarının cezbesinde kaşların hilalini..

Görmez misin ey yâr?..

A benim gözleriyle gördüğüm

can özüm..

Kalp gözüm..

Nam-ı müstear gözlerin kıyısına bağdaş kurup otursam 

kabul görür mü bu sığınma?

Söyle eyy mihrabına sığındığım..

Say ki göz pınarlarına ektiğin kadifeden gülüm..

Say ki gamzen çukurlarında 

aşk-ı nihan olup gömülmeye geldim.

Say ki avuç içlerindeki 

kader çizgisiyim..

“Kaderim kaderin..

Kederim kederin..

Makberim makberin”..

Ey çölümün muhabbet vahası..

Eman ver;

Gecenin karanlık koynunda;

Bir Elif miktarı derûnunda

dirileyim..

-ki;

Aşkın hülasası mühürlensin ruhumuzun şule-i sûzân köşesinde”..

Ateş versin hükmünü..

“Ruh olmak için teni yakmalısın”diye..

Peki ucu yanık bir sevda için 

ateşler içinde yanmaya değer mi?

Siyah bir ırmağın içinde 

kaybolmaya değer mi?

Değer mi yürek mabedinde 

ateşten bir bahçe yaratmaya?..

O bahçenin gül-i siyahı olmaya 

değer mi?

Hadi; kır elem zincirlerini ve 

fısılda kulağıma;

De ki: 

“ Özünü özüm bildim

   Sözünü sözüm bildim

   Közünü közüm bildim”..

Özümseyim nâr-ını..

Kelamından gelen yağmurların ferahlığı genişletsin göğüs kafesimi..

Buselik makamının kızıl bestesi 

düğümlesin nefesimi..

Tebessümün fuası..

Şükrümün duası..

Nar şerbeti tadında 

dökülsün avuçlarıma..

-ki

 gökyüzününün karanlık tabakalarını yarsın Tarık yıldızının ışıltısı..

Işıklı masalın 

derinliğinde kaybolsun 

uykuyla yıkanan g’özlerim..

Gözlerime teşrif etsin g’özlerin..

Alnımızın ortasında 

mühürlensin g’özlerimiz..

Ey içimde kıyamet gibi büyüyen aşk-ı mavera’m..

Ey adını andıkça dirileren küllerim..

Şimdi sen söyle..

Bir kalp kendi yangınından doğarsa adı aşk mı olur yoksa vuslatın eşiğinde susmayı öğrenen en zarif dua mı?

Elif ERDEM