‘’Herkes balkonda unuttuðu

Þiirini geri alsa

Kalsa kalsa

Bana evlerden Behçet

Balkonlardan Sezai…’’(H. Ergülen)

Mutlak s/ezgiler, lacivert teninde gezegenin yaslý heceler ve sözcük birikintileri ve iþte düþ bozumu aþk, rengin en külüstürü siyah, debdebeli hayatlardan arda kalan reçine: ýssýzlýða kul köle olan resmin beyaz ve þeffaf halesi, gayri kabulü rücu bir vazgeçilmezlik koynunda gecenin eflatun düþ esintileri.

Latife yapan sevgili, söyle nedir neþriyatýn?

Hecelediðim adýnda mý saklý isyanýn?

Göðün nöbeti elbet dikiþ tutmaz titri.

Bir yanýlsama ise içine gömüldüðüm þehrin müebbet sefilliði, haydi haykýr sevgili!

Ýndinde yalnýzlýðýn bir sabi olsam ne ki?

Vatan aþkýna hürmeten teyellediðim her esinti,

Mavidendir rütbem, sevgili

Kuru sözcüklerin yanýnda yaþtan yeþeren imgeler ve saðalttýðým besteler þimdi diken üstüne yürek, salkým saçak öbeklerden aþýrdýðým her bir zerre ve naylon düþ torbalarý, akýl saðlýðýmda gidip geldiðim kekremsi þarkýlardan sýzan nakarat gibi ses tellerimi aforoz eden keman sesi.

Lalezar þiirler.

Kimliksiz þairler.

Bir avcýydým zamanýn birinde: av idi tecelli eden zifiri teninde korunun, her böðürtlende saklý eflatun coþku.

Sancýlý evren.

Ne gam, sevgili eðer ki sen varsan yanýmda usulca titreyen dizlerimin baðý çözülse kime ne bana ne!

Ýbibikler kutsalmýþ madem…

Öten her saatte mi kurulu tahtým ve bahtým?

Tarhýnda göðün, kala kaldýðým her köþe baþý bir Hüzzam þarký çalarken uzaðýn gergin tellerinde biten sayýsýz nota sayýsýz düþ kebiri: bir gerçek bir sahte; bir hazan bir de bahar gecesi pembenin evrildiði gök kubbe sarkan ipinde lanetin, Rabbine âþýk sefil bir faniyim.

Gizli geçitler.

Düþtüm yola düþtüm gözden düþe kalka büyüdüm madem babasýzlýðýn kollarýnda yankýlanan hücre hapsinde evladiyelik düþler biriktirdim ben çeyiz sandýðýmda.

Hazan, sevgili: senin adýn Hazan.

Büyüyen kalbim oysaki kuþ gibiydi senden önce.

Matem, sevgili: senin adýn Matem örülü saçlarýnda evrenin bir uyduysam eðer ki ben sana tabi ve iþte uyruðu acýlarýn solmazken gözünde Tanrýnýn, uyuduðum ömrün resmini çektim seninle ben.

Yangýn, sevgili: senin adýn Yangýn.

Bozguna uðrayan naylon evimde eridi de benliðim her kývýlcýma rest çekmeyi unuttuðum senin ateþinle tutuþup kavrulduðum.

Mehdi yürek.

Mahþeri sevdam.

Kul kölesi olduðum binlerce rüya.

Miadý doldu mu sahiden bu aþkýn, sevgili?

Sen ki bir nazenin seyyah.

Ben ki kibirli bir yafta ile serildiðim cennet bahçesinde aþkýn kapýldýðým rüzgâra âþýk oldum, sevgili.

Senin adýn Rüzgâr ve ben eften püften bir yaprak nihayetinde solan çöl çiçeði yakamda saklý künyem; atýl yüreðin seferi rengi.

Canhýraþ bir fýtrat, kekelediðim.

Köhne bir tekne dibi su alan.

Tekelinde aþkýn payidar kýlan elbet Mevla’m.

Göðe kanat açtýðým mahþer öncesi bil ki sana ettiðim bu, ilk ve son vedam hele ki görmüþken seni dünya gözüyle, seferi renklerin buz mavisi çölünde hatýrþinas tüm kelam sana olsun feda…