Şairin Çehresinde Saklı Olsa da Hüzün

Bir hayalin müridiydi yalnızlık

Sabaha konan kuşun kanadında saklı sırlara

Yenik düşen rüzgâr gibi

İçimi titreten bir haykırış

Bazen azap yüklü

Bazen hüzün yeleğinden sökülen umut gibi

Aşkın radarında saklıydı istikamet

Güvenmenin güncesi

Her satır aralığında gülümseyen

Şairin çehresinde saklı olsa da hüzün.

Maviden bir örtü belki de

Hayatın üstüne çektiği

Pembe düşler ülkesi değildi hem

Ne üşüyen ne üşüten tek hece

Kıyama durduğu illa ki aşk.

Kanatları kırık pencereye konan martının dalgınlığı

Denizi unutmuştu martı

Tıpkı kendini acılarda kaybeden

Şairin nidalarına asılı bir kefende saklıydı

Issızlığı.

Mahmur ve mahzun ve masum

Bir gülümseme değil miydi hak ettiği?

Ve pervasızca seven

Pedalları olmayan hayatın atar damarı idi

Kaybolan izlerin peşine düşen

En çok içine gizlenen

Bir içimlik olsa da şiir

Şairin hayata tutunduğu son dal.

Sevgiyse şiarı

Saltanatını sürdürmek sözüm ona

Bunca acıyı da düşürmezken sırtından

En azında simyacı bir gülüştü

Her melun şarkıda raks eden o izafi güneş

Asla da batmayacaktı işte.

Ve kâinata daha da yakın duran şah damarından:

Ölümüne seven ve yazan

Ölüm neydi hem?

Yeter ki içi ölmesin insanın ve insanlığın

Elbet şerh düşen İlahi Ateş

Hep de saklıydı her zerrede sönmeyen ışığı.