bir sözcükten çok fazlasýsýn:

asýlý kaldýðým kanatlarým var,

kanmaya yakýn bir gülüþüm var benim

bazense sefilce serildiðim o yýrtýk kilim

Düþlerini katla, Zübeyde yetmedi gerçekleri kýrp ve saklan içine…

Mevsimlerden rüzgârlar biçtim: aþkýn halesinde yandým tutuþtum bazen dik baþlý mizacým bazense dik açýlý benim acýlarým ve yumuk yumuk gözleri akþam karanlýðý çökerken gözlerimi ovalýyorum.

Biliyorum iþte göðün yýrtýk retinasýnda saklandýðýný…

Günü uyuttum gece ise sýrça köþküm.

Hükümranlýðýnda Rabbimin bazen zýt düþüyorum evrene ve kýt kanaat geçinenlere inat bonkörce seviyorum ben insanlarý bazen mutluluktan uçtuðum bazense yere çakýlýp binlerce mürekkep lekesine takýldýðým ve takýndýðým o ruh hali.

Güneþin çeperinde saklý bir yýldýzým misal ama sönmek istiyorum ben ve de söndürmek içimdeki ateþi: lanet olsun ki büyüyen bir ateþ bu, bense sýradan varlýðýmla sýra dýþý yüreðimle sýçrýyorum: bazen hiddetlendiðim bazen sakinleþtiðim ve sakil bir yürek deðil benimki bilakis hýzlý çarpan ve gümbürtüsü dýþarýdan duyulan.

Ýfrata kaçýyorum ve de severken.

Ýtikadým sayesinde yere göðe sýðamýyorum ve sýðdýramýyorum içimden geçenleri ve kâðýda duyduðum aþkla deli gibi not alýyorum aklýmýn ritminde yürek iklimimde ve kaza eseri saplanýyor o kurþun tenime.

Ýçimdeki seyyah radar ve kalp gözümle asýlý kaldýðým kâh kabrim kâh kalbim kâh kadir bilmez insanlar yüzünden içine düþtüðüm o tuzak.

Bazen uzak addedilen bazense benden bir parça ve ýlýman bir iklim diliyorum Tanrýdan sonra da kuþ olup uçmak en yükseðe.

Sözcüklerde saklý sýrlarým ve ser verip sýr vermediðim elbet yazarken ihya olduðum yazgýmla sürtüþmeden ve merakla ve coþkuyla yarýnlarýn ne getireceðini bilemesem de ben insan olarak elimden geleni yapýyorum.

Sýzan ýþýk kapýnýn arkasýndan ama ardýna kadar da açmadýðým bir kapý ve iþte o iki kapýlý handa ortalarda bir yerde koþturup duruyorum.

Nice hurafe.

Nice þehir efsanesi.

Nice nida ve öykündüðüm sessizlik bazen sona geldiðim bazen baþa sardýðým.

Bir imleç olduðumu hayal ediyorum bazen.

Bazense coþkulu ve þen sesimle þan dersi alan sopranolar gibi avaz avaz þarký söylemek ama dünya öyle bir hal almýþ ki içime akýtýyorum notalarý ve gözyaþlarýmý en çok da günde beþ vakit ç/aðladýkça ç/aðlýyorum.

Mutluluk pek kibirli ama sevgiyle dokunduðum her karede adeta bir simülasyon ekibiyle ifa ediyorum ben boyutsuzluðumu bazense boyut atladýðým en çok da Araf’ta kaldýðým ve iþte ikilem yüklendiðim bu zaman aralýðýnda doðuyor þiirlerim ve gecenin körü düþler ekiyorum karanlýða ve her hayal benim için ayrý bir ömür gibi belki de haletiruhiyemle çatýþýyorum ne zamanki duygularým depara kalksa bozuntuya vermeden saklamýyorum da: ne coþkumu be üzüntümü ne de umudumu.

Göçebe kalemime konan kuþlar var kimi zaman baþa çýkamadýðým o s/onsuzluða d/okunma isteði ve aþkýn eriþtesi yalnýzlýðýn feriþtesi ve iþte rüzgar olup estiðim; aþk olup coþtuðum.

Kadýnlar var misal tanýmadýðým.

Göçmen kuþlarýn hüznü saklý içimde en çok da içerlediðim yeryüzü ve mýntýkam belli ve elbet apoletlerim.

Rütbemse þair ve usta kalem bana uzaklardan fýsýldarken…

Adým mý ne?

Bazen Feriha.

Kulaklarým týkalý ama kalp gözüm açýk ve soruyorlar bana: adýn ne?

‘’hiþt hiþt sen misin

benim Feriha

yorgun

saati söyler misin

çok var sabaha

neden sordun’’

Aþkýn tutanaðýna iþlenmiþ iken yaralý yüreðim ve adýmda saklý mevsim.

Sevecen bir esinti aþkýn akýþkan titrinde ve þairin çatlamýþ dudaklarýndan dökülen belki de özlemin k/eli görünen.

Bekle, beni bekle, diyen birisi ve adýmý sürgün ettiðim:

‘’zeynep beni bekle

yalnýzlýk mý? Mutlaka deðiþtireceðim

bir yaprak halinde süzülüp saçlarýna

Zeynep beni bekle mutlaka döneceðim

Söyle kim önleyebilir buluþmamýzý.’’

Sözcük ýrkýnda bolca nasiplendiðim Ýlhan’ýn penceresine konan kuþlar gibi belki de kelebek ömürlü þiirlerim ve sevincim:

Aþkýn þehla gözlerinde yanýp söndüðüm…

Adým mý ne?

Belki de en sevdalýsýndan Ayten.

Bazen en deliþmen sevgi ve rüzgar.

Yýldýz olduðumsa aþikar ve içimdeki gül bahçesinde hüküm sevdiðim nasýl da davetkar…

Ah, sevgili þairim: bensiz bir þiir ise yüreðime iliþen.

Ah, sevdalý yüreðim söküklerini asla dikemediðim.

Direndiðim kadar hayat denen izlekte…

Adým mý ne?

‘’Aysel’in gölgesine saklandým

Hep susamýþým su içiyorum

Geceler bitmiyor neden bitmiyor

Uykumun arasýnda bekliyorum

Aysel bütün gece gözünü kýrpmýyor

El yordamýyla yokluyorum

Kapýlarý karanlýða açýlmýþ

Avcunda diken diken þiirlerim’’(A. Ýlhan)

Adým mý ne?

Bazen Süreyya bazen Süreya bazense k/ayýp bir mevsim ve iþte þah damarýmdan yakýn sevdalandýðým Mevla’m ve nice insan kadir kýymet bilmez ve esefle kendime seslendiðim…

Adýmdan size ne hem?

Devasa daðlarda þadýrvan yüreklerde ve asýlý kaldýðým kavak aðacýnda elbet ben evrenin ve kalemin ve kendimin tekelindeyim bazen sýzdýðým bazen sustuðum ama en çok kalemimi konuþturduðum ve nemalandýðým binlerce þiir, göðün çeperine tutsak bir yýldýz belki de bahçede açan gülüm ben ve ismimle yaþarken…