Poenin Ruhuna Bir İlahi -evermore-

Ey Üstat Poe,

Kuzgunun artık güneşte kanat çırpıyor,

Nevermore değil, EVERMORE diye haykırıyor!

Ben ise

Küllerimle ördüğüm bir gecede,

Yıldızları söndürdüm, karanlığı giydim kefen gibi...

Şimdi,

Şiirlerine ektiğim ateş zambakları filizleniyor;

Her biri Annabel Lee'nin göğsünden fışkıran

Işık mızrakları!

Karanlık paramparça,

Lenore bir -Kara Gün Işığına- dönüşüyor;

Senin karanlığın nihayet aydınlanıyor...

Oysa ben,

Kendi yarattığım hiçliğin şarkısını söylüyorum:

"Gecenin kum saatinde mahpus kaldım,

Ruhumu aydınlatan nilüfer çiçeği soldu;

Kuzgunlar sustu, cehennem laleleri açtı…

Ve ben...

Yalnızca bir kılıç gölgesiyim artık,

Karanlığın çarmıhına gerilmiş,

Yanmayan ama hiç sönmeyen bir köz!"

Ey Poe,

Artık senin kuzgunun uçtu;

Ben ise lavların içinde bir obsidyen kesildim.

Gözlerimde bir zamanlar bir lotus çiçeğini hayal ederdim,

Ama köklerim artık nur tozuyla değil,

Evrenin karanlığı ile besleniyor...

İşte son sözüm:

"Annabel Lee bir güneş hançeri olsun,

Sen mutluluğa ulaş,

Bense

Bu karanlık tahtımda

Ebediyen

Kendini yakan ama asla tükenmeyen

Sonsuzlukla savaşan

Karanlığın ateşiyim artık!"