Anneler Günün Kutlu Olsun Hayatım

Anneler Günün Kutlu Olsun Hayatım

Bugün yine Anneler Günü. Arabama atladım, her zaman uğradığım çiçekçimin önünde durdum. Diğer günlerden farklı olarak bu kez çiçekçinin önü biraz daha kalabalıktı; çoğu çocuklardı. Beni tanıyan çiçekçiye yaklaştım:

“Bir demet sarı gül, bir demet de kırmızı gül,” dedim.
Gülleri aldım, arabama binip ağır ağır yola koyuldum. Gideceğim yer belliydi ama içimdeki ağırlık her zamankinden daha fazlaydı.

Annemin sesi çınladı kulaklarımda:
“Oğlum sana bir kız bulduk, biz çok beğendik, bir de sen gör bakalım beğenecek misin?”
“Aman anne, siz beğendiyseniz benim için sorun yok,” dedim gülerek.
“Olur mu oğlum, geçinecek olan sizsiniz. Önce içinizin birbirine ısınması lazım.”
“Peki bakalım, ne zaman göreceğim bu kızı?”
“Bu akşam.”
“Bu akşam mı?”
“Evet. Bir sorun mu var?”
“Yok, sadece... galiba biraz heyecanlandım.”

O gece—11 Kasım’ı 12 Kasım’a bağlayan soğuk, yağmurlu bir kış gecesinde—annem ve kardeşlerimle birlikte, kızın amcasının evine gittik. Gördüğüm anda içimde bir şeylerin yer değiştirdiğini hissettim. Ben onu beğenmiştim; o da beni beğenmiş olacak ki tam altı ay sonra, 11 Mayıs’ı 12 Mayıs’a bağlayan gecede güzel bir düğünle evlendik.

Görücü usulüyle evlenmemize rağmen büyük bir aşkla sevdik birbirimizi. Belki de aşk, beklenmedik yerlerde büyüyordu. Zamanla mutluluğumuz bir eksikle tamamlanmayı bekledi: Bir çocuk.

Eşim çok istiyordu.
Yıllar geçti. Doktor doktor dolaştık. Ama her defasında aynı cevabı aldık: “Hamilelik hem çocuk hem de anne için büyük risk taşır.”
Ben kabullenmiştim. “Çocuk olmazsa olmasın,” dedim. “Yeter ki sen sağlıklı ol.”
Ama o, gözlerime bakıp şöyle diyordu:
“Ben sana bir çocuk veremedikten sonra... Kadınlığımın ne anlamı kalır?”

Ve sonunda, tüm uyarılara rağmen hamile kaldı. Hamilelik süreci zor geçti ama tek bir kez bile şikâyet etmedi.
“Yeter ki sağlıklı doğsun. Onu birlikte kucağımıza alalım, gerisi önemli değil.”

Doğum yaklaşırken doktorlar daha sık kontrole aldı. Sonunda sancılar başladı.
Bir kenara çekip, “Hazırlıklı olun,” dediler.
Zaten hazırdım. Belki de en kötüsüne...

Doğumhaneye götürülürken durdu. Elimi tuttu. Gözleri gözlerime kenetlendi:
“Canım, eğer bana bir şey olursa... çocuğumuz sana emanet. Ona iyi bak. Ve lütfen... annesinin onu ne kadar sevdiğini bilmesini sağla.”

Boğazımda düğümlenen kelimeleri ona söyleyemedim. Ardından yürürken gözyaşlarımı sakladım. Annem, kayınvalidem, kardeşlerim... kimse tutamıyordu gözyaşlarını.

“Ben biraz dışarı çıkıyorum,” dedim. Hastanenin hemen yanındaki ağacın altındaki banka oturdum. Sigara üstüne sigara... Zamanın nasıl geçtiğini bilmiyorum.

Ve birden... Loş ışıkların arasında, beyazlara bürünmüş hâlde karşıma çıktılar.
Eşim... ve kucağında minicik kızımız.
Gülümsüyorlardı.
“Biz artık kızımla hiç ayrılmayacağız,” dedi. “Seni bu dünyada yalnız bıraktığımız için bizi affet.”
Bir anda sis gibi kayboldular.

Olduğum yerde kalakaldım. Hayal mi, gerçek mi ayırt edemedim. Ta ki bir el omzuma dokunana dek. Kardeşimdi. Gözleri yaşlı.
“Abi...” dedi.
“Biliyorum,” diye fısıldadım.

Ayağa kalktım. Sessizce hastaneye doğru yürüdüm. Yağmur hâlâ ince ince yağıyordu. O gece 11 Aralık’ı 12 Aralık’a bağlayan geceydi.

Bugünse mezarlık diğer günlerden daha kalabalık. Her adımımda içim biraz daha ağırlaşıyor. Eşimle yan yana yatan kızımın mezarına geldim. Güllerin bir kısmını kızımın küçücük mezarına, diğerlerini eşimin başucuna bıraktım.

Her iki mezar da birer gülistan gibiydi.
Ellerimi açtım. Dua ederken gözyaşlarıma engel olamıyordum.
“Anneler Günün kutlu olsun hayatım...”

– Kamil ERBİL