Metrobüs Hatlarındaki Hayatlar

Bir fincan kahvenin yüzeyinde  

kopuk kopuk yansıyor gökdelenler,  

kulaklığımdan sızan martı sesleri  

durmaksızın yağan yağmura karışıyor…  

Otobüs camında buğulanan nefesimle  

çizdiğim isim kayboluyor  

ıslak caddelerde.  

Şehrin göbeğinde bir ada gibiyim;  

paçalarımda birikmiş çöp dağları,  

üstümde uçuşan martı çığlıkları…  

"Kentsel dönüşüm" tabelaları  

gecekondu duvarlarını yalıyor  

tıpkı dilimin kırık dişlerimde  

gezinmesi gibi…  

Emperyalizmin asansöründe sıkışmış bedenler,  

her kat çıkışta biraz daha  

eriyoruz.  

Seçim pankartlarının son sloganı:  

"Mutluluk bir seçimdir!"  

Cep telefonumun ekranında  

donup kalıyor…  

Akşam metro istasyonunda  

bir dilenci gazete kağıtlarına sarılmış ağlıyor,  

hiç kimse  

ve hiç kimse  

dönüp bakmıyor…  

Ayakkabılarımın tabanına yapışmış  

bir sakız gibi uzuyor  

bu sessiz çığlık…  

Evde buzdolabının kapağında  

son kullanma tarihi geçmiş  

bir ilaç prospektüsü:  

"Yan etkiler:  

uykusuzluk,  

kâbus görme,  

intihar düşünceleri..."  

Pencereden süzülen ay ışığı  

reçetesiz ilaçların üstünde  

titriyor…  

Gece yarısı haber bülteni:  

"Yine bir kadın,  

yine bir park,  

yine bir kayıp..."  

Kumandayı sıkıyorum avucumda,  

kanıyor parmaklarım  

sessizce…  

Sabahın altısı,  

uyanma vakti.  

Metro kartını  

tamamen bitirmişim,  

farkında değilim…  

Sokaktaki beton arasındaki lale  

son yaprağını da dökmüş,  

ben hâlâ  

ayakkabı bağcıklarımı  

bağlamaya çalışıyorum…  

Kahvem de soğudu,  

içmeden…  

Aşk hani nerede?  

"Çoktan buharlaştı  

fincanın kenarında  

bir kadının  

bıraktığı son ruj izi gibi…  

Özgürlük mü?  

Cep telefonumdaki  

parmak izi kilidi bile  

açılmıyorken…  

Söyle güzel kadın,  

hangi metro hattı ulaştırır  

beni senin kalbine?  

Söyle hangimiz  

daha çabuk  

çürürüz  

bu ruhsuz şehirde?