Keşke İzleri

Nedametle yürür ömrün neferi

Sessiz çığlık olmuş gönül seferi

Sanatsız ruhların küllenmiş yeri

Kaybolmuş keşkeyle dolu neleri

Zamansız aynada kırılmış yüzler

Bir heves uğruna tükenmiş sözler

Mazinin koynunda üşüyen izler

Taşır hep içinde solan dünleri

Hakikât susarken konuşur hüzün

Geceyi omzunda taşır her cüzün

Bir ömür tüketmiş kararan gözün

Ararmış geç kalan son baharları

Yorgunca kaderin susan eseri

Çürütür içinden gamın kederi

İnsan kendi olur bazen mezarı

Sararken ruhunu keşke izleri

Ne başlanır artık ne tamamlanır

Zamanın anları içte dağlanır

Bir “keşke” kalır da susup saklanır

Gönlünün en ücra kırık köşesi

Kırılmış saatin suskun sesiyle

Geçerdi ömür hep hicran hissiyle

Tutunmuş bir eski hazan isiyle

Savrulur zamansız kalan ümitler

Ve bir gün aynalar susmayı seçer

Hatıra dedikçe içinden geçer

Ne kalan avutur ne giden değer

Yaşanmış yorgunluk; derin izleri

İçimde bir şehir sessizce yanar

Her sokak geçmişi yeniden anar

Bir ömür kendini yabancı sanar

Sürükler rüzgârın solgun izleri