Kına Gecesinden Bugüne 37 Yıllık Bir Yaz Sabahı

Kına Gecesinden Bugüne – 37 Yıllık Bir Yaz Sabahı

Günce – 24 Haziran 2025

Canımın içi güncem,

Şu an tuşlara basarken bugünün tarihini Tarkan’ın şarkısı gibi “ayağım suya erdi” diye anımsadım. Tam otuz yedi yıl önce bu gün, kına gecem vardı. Ne çabuk geçti bunca zaman. Şimdi ise hatırlamaya bile zaman bulmak zor. Hayat o kadar gürültülü ki bazı özel anlarımız bile arka planda kalıyor.

Biraz önce kayınvalidem, Nebahat Sultan, bahçede çiçeklerini suluyordu. Yine sihirli karışımlarıyla her birine ayrı ayrı ilgi gösteriyor. Onlara öyle içten sevgiyle bakıyor ki… Kediler bahçeye gelmeye görsün, hemen endişeleniyor; aman bir zarar gelmesin çiçeklerine diye.

Ben bu satırları yazarken Engin hâlâ balkonda. Büyük ihtimalle o da bugünün anlamını unuttu. Ama yarın bizim düğün yıldönümümüz. "Kara kaşlım" desem bu satırlara belki de tesadüfen rastlar, okur. Kim bilir…

Neyse efendim…

Bugün erkenciyiz. Sertaç ayaklanmış, işe hazırlanıyor. Kayınvalidem kahvaltısını hazırlamış, ardından bahçeden ona “hayırlı işler” dilekleriyle uğurladık. Engin de bugün “eve döneceğiz” diyor. Sertaç’a içimde hep anaç duygular beslerim; çok dürüst bir çocuk. O da, ikizi Aytaç da birdenbire domates gibi kızarıverir, öyle utangaçlar ki...

Bu erken saati değerlendirelim dedik. Sahile yürüdük, her zamanki kahvehanemize oturduk. Çaylarımıza fırının önünden geçerken aldığımız sıcacık simitleri katık ettik. Ama bir gariplik var; yazlıkçılar ortalıkta yok. Üniversite sınavları da bitti oysa. Plajlar, caddeler, eğlence yerleri bomboş. İnsan kendi kendine sormadan edemiyor: Türk insanı gerçekten fakirleşti mi?

Sonra içimden bir ses "Yok canım, ne fakirliği…" diyor.

Belki de yorgunuz sadece… biraz dinleniyoruz.

> Bir yudum çay, bir lokma simit, biraz da hatıra…

Geriye kalan her şey su gibi geçip gidiyor;

ama kalbimde sen hâlâ ilk günkü gibi, kara kaşlım…

H. Çiğdem Deniz