Kalbim Artık Çıkmaz Bir Ara Sokak

Kalbim Artık Çıkmaz Bir Ara Sokak

   Bazı şehirler suskunluğun adresidir. Konuşmazlar, ama anlatırlar. Her taşın altında bir anı, her kuytuda yarım kalmış bir bakış gizlidir. Bu şehir de öyle. Sessizliğiyle içimi oyan, gidişlerin yankısını kaldırımlarında saklayan bir hayalet gibi dolaşıyor ruhumda. Bir zamanlar o vardı burada onun sesi, şehre nefesiyle karışırdı. Hangi sokaktan geçsem, hangi köşe başına varsam, yüzünü görmesem bile gölgesi düşerdi üzerine. Şimdi… Şimdi yok... Ama şehir duruyor. Ve bu şehir, sizsizliği bana her gün hasretini ezberletiyor.

   Bazen bir tramvay sesiyle irkiliyorum. Sanki gecikmiş bir veda geri dönüyor. Kimi zaman eski bir pencere kapanıyor usulca içinde bizden bir hikâye gibi kapanış şekliyle gürültülü. Oysa ne çok şey sığmıştı o sustuğumuz anlara. Ne çok kelime sığmamıştı cümlelerimize.

   Kalbim, artık bir çıkmaz ara sokak. Herkesin geçtiği ama kimsenin durmadığı... İçinde dağ gibi hayaller… Ama hiçbirine çıkış yok. Hiçbirinde sen yoksun. Ve en çok da bu suskunluk öğretiyor bana; bazı gidişler, bir ayrılık değil. Bir dönüştür. İçimdeki şehri senin ellerinle kurmuşum şimdi harabesinde kendimi arıyorum, seni bulunca kendimi de bulmuş olacağım... Vesselam.

Mehmet Aluç