Turkistan

bir kasırga kopardı
göğsümün son kır çiçeğini
kanadım
ve ellerim
hâlâ isyanın izinde

türkistan geceleri
gümüş bir bıçak gibi saplandı
sessizliğe

acılarımız
henüz son nefesini vermedi
ruhumuz hâlâ özgürlüğü taşır

küllerinden sızan bir ayna gibi

kopan fırtına da hilalin 

yıldızları
ve  dörtrüzgâr
fa diyez iniltilerle dolanır
yaralı bir kurdun soluğuyla

bilir misin
hıçkırıklarım
derin kuyularda
boğulmuş şahinin sesleri
her gece
bir yıldız sönerken
kırık bir hüzünle

kalbim
çölleşmiş bir gök
gözlerime
kum fırtınası dolarken
kayıp destanların  haritasıyım
dilimde
unuttuğum bütün dillerim

bir celladın sabrıyla beklerim
ölüm bile usanmış
bu delilikten
oklarımla kırbaçlarım gecenin derisini
kanatırım
zamanın kör pençelerini

bir idam sehpasında sallanırken
gelincik tarlasına düşer
gölgem

sesim
keskin bir küfür gibi
donar dudaklarımda

eylül
kanayan bir yara izi
yağmurlu bir sabaha karşı
bülbüller
kendi dillerini keser

kaç asırlık bir  yalnızlık
birbirine
sürgün edilmiş
ateşle barut
bir ağızdan