Bir acýnýn reþit bildiði dizelerden sesleniyorum yine göðü mimleyen, tetikteki ateþin haznesinde bir ölçüt kadar maharet sahibi de deðilim hani.

Zaman fukarasý yorgun cümleler aslýna ihanet eden nidalarýn tefekküre daldýðý bir demlik aþk kadar da hicabýn ayak sesi.

Zaman bir teferruat týpký gün sayar üzünçlerin istikrarsýz yükseliþleri yine anlýk bir kýtadan ömürlük bir romana uzanan yine yüreðin diyeti.

Haykýrmakla susmak arasýnda gidip geliyorum belli ki yoksunluðumun tutuklusuyum yine nükseden yürek sesimde bir badire daha atlatýrken.

Gecenin kurmacýsý; yüreði de ýskartaya çýkaran asýl yürek daðlayan asýl ölümü mimleyen bir sancý.

Gün alçalýyor.

Aþk sancýlanýyor.

Ýnsan hep mi hüzün taþýr hep mi yorgunluðu baþ tacý eder?

Bir detayda saklýyým aslýnda bir de yüreðime teyellediðim.

Gün özürlü düþlerimden kuru sýký tebessümler çoðaltýyorum ve sonramý ýskalýyorum her yazdýðým güne çentik attýðým.

Sahibem pek bir mýzmýz.

Sahibim-bir önceki dolgun vücudumla nasýl da yakýþýrdým bodur parmaklarýna.

Sahibi olduðum sadece lügatlerin arasýna sýkýþmýþ kelimeler.

Kelimelerin tuzaðýna düþtükçe ömrüm eksiliyor.

Bir doluyorum bir boþalýyorum.

Ne kýrýk ne kýrgýn ne de yanlý.

Ben bir kelime sayarým.

Ben bir rugan atlasým.

Ben bir çeþmeyim musluðundan kelimeler damlayan.

Bir baþ aðrýsýyým ne zamanki atýlsam bir köþeye.

Utkumda hazan var; ufkumda masallar ve doðurgan kimliðimle hep geceye gebeyim aslýnda gebe kaldýðým pek bir sýra dýþý eylem hoþ görünen köye yakýþan bir kalem iken görünmeyene de meyledip haykýrýyorum oysaki sahibim sanýyor ki; elzem olan onun yazdýklarý.

Ben olmasam neye yarar ki?

Ne yazanýn hüviyeti; ne yazdýran sebepler…

Aslýnda aþkýn dik alasýyým ve yüce Yaratýcý tarafýndan kutsanmýþým oysaki yazan kiþiler pek bir havalý.

Cüsseme bakýyorlar da…

Bir de yazýlanlara bakýyorum da.

Baka kalan hulasasý ömrün aslýnda teðet geçen ne çok kelime ve ben bu musluðun tek sahibiyim.

Ne ay sonunda bitiyorum ne de gün sonunda ne de olsa gelecek benim haznem ve hazinem.

Tekeri kýrýk ne çok dünya ben ise bir sefil kahraman.

Ah, bir de mutlu satýrlara vesile olsam… ölsem de gam yemeyeceðim o zaman.

Ne zamandýr caným sýkkýn aslýnda terli elleri yazan kiþinin-sanýrým sahibim deyip de çýkmalýyým iþin içinden.

Sahibem.

Sahibim.

Oysaki kalemin cinsiyeti olmaz ki hele ki yazan kiþi tam anlamýyla uçarý ve hayalperest iken

Ne o öyle?

Tüm gün koþtur dur ve gece oldu mu; yazar kesil baþýma. Tam uykuya dalacaðým ki… makamsýz oysa yazan sahibim bozuntusu hangi çýlgýn kimlik ise…

Soytarý ve yutkundukça söz düellosu yapýyor benimle sonra da fýrlatýp atýyor beni odanýn en uzaðýna hatta defalarca çöpten topladý beni: neymiþ efendim, morali bozukmuþ.

Sýka sýka suyumu çýkardý çýlgýn yazar/þair bozmasý.

Sümkürüp boca ediyor gözyaþlarýný sonra benim de gözlerim doluyor ve ýslak bir zeminde kayýp duruyorum. Reva mýdýr, söyleyin?

Aþka biat susup.

Öfkeme inat çýðlýk atýp.

Ne yapsam olmuyor oysaki önceden öyle miydi?

Eline alýr, üç beþ hesap yapar da çekilirdi köþesine malikim ya da hâkimim hangi aklý evvel ise.

Sonradan dolduruþa geldi: neymiþ efendim, ben olmasam yaþayamazmýþ?

Ey, aklý yitik zat-ý muhterem, ben var mýydým da öncesinde üstelik kaç okul kaç yüz kitap yalayýp yutmuþsun… asla böbürlenme güzelim-yoksa yakýþýklým mý demeliydim?

Nerede tutarsýz fikir ve cümle varsa bir bir döküyorum eteðimdeki taþlarý. Rengim de pek bir uyumsuz.

Bazen yazýlanlara mahsus renklerle cafcaflý yazýlar yazýyorum: kâh mavi kâh pembe kâh siyah: bir de geceye ayrý mizansen gündüze ayrý serenat…

Þimdi çekilse de köþesine ben de sýladaki akrabalarýma, eþe dosta üç beþ satýr yazsam.

Ah, anam ah!

Ben bu hallere düþecek kalem miydim? Ýyi kötü bir çevrem vardý ve herkes de sayardý beni. Þimdi gel de çýk iþin içinden.

Tozutmadan gideyim de saklanayým çekmeceme. Allah vere de yarýn dokunmaz bana: ne o öyle? Tüm gün ayaklarýma kara sular iniyor sonra da sulu sepken misali zýrlýyorum her þiire dize olduðumda oysaki bilmiyorlar; diz dize olduðum hep bu acýlar. Ne zaman gün yüzü görürüm ki artýk?

Yarýn geceye kadar bir ayaklarýmý uzatsam da hokkamda misler gibi uyusam. Yarýna Allah kerim. Hem belli mi olur; benim mürekkebim sahibimin de ilhamý söner de bir ömür rahata ererim. Þimdilik hoþça kalýn.