Eli Kulağında Eylül Rüzgarlarının...

Muhatap olunası afili bir karanlık ve hicvi renklerin bazen düş pembesi bazen şiir renginde hayatlar.

Maviden muhtıram,

Semazen eteklerinde neşrinde güneşin

Ah, sitem yüklü rüzgâr

Koyudan gözleri akıbetin

Hiçliğime vakıf aşkın tok sesi

Uzaktan nasıl da hoş gelirmiş meğerki

Lakin nazına niyazına yenik düşmez mi insan sevdanın…

Uhrevi hayaller çat kapı

Aşkın mahareti tefe konan yıllar

Çökense dizlerine

Şiir gibi de dizelerine

Bir de gaipten gelen esinti

Dizelere çöken hisler

Renk bozgunu düşler

Ah, sevdalı siması yalnızlığın

Kök hücresi miydi yoksa her gece

Düşüp de yola kalmaksa yolda

Yarınların arifesinde

Simli yolu vakur göğün

Sandalı delinmiş delişmen yüreğin

Mıntıkada saklı hazan

Eli kulağında hem Eylül rüzgârlarının.

Devşirme acılar

Cengâver imgeler

Sükûnet dileyen bir ölümlüden öte

Hayallerle dans eden

Bir sima bir de semada saklı gizemi efkârın

Huzura binaen bir şiirden fazlası geçen içimden

Dilimde lal notalar

Kulağımsa kapıda

Gözüm kalmış olsa ne ki yollarda?

Gözden çıkarmışken bir kere matemi

Bir renk yarına gebe

Yarınlarsa umuda

Pembe yanaklarında çocukların

İnsan severken görmez mi hem uçuşan kelebekleri?

Hüzün bulutları askıntı

Asma katında ağacın yüreğim kadar savruk bir acı

Dökülse ne ki yaprakları?

Dökülsem ne ki hece hece

Kavuşmadıktan sonra Rabbime.

Dünyanın nazarında içimde kalan ukde

En çok da sevemediğim kadar yakamdaki hazanı.