Çöp Torbası Ve Hayatın Yükleri

Çöp Torbası ve Hayatın Yükleri

   Sabahın erken saatleri… Henüz kahve bile içilmemiş, gözler tam açılmamış. Ama mutfakta bir görev bekliyor: çöp torbası dolmuş. Ağzına kadar. Bir günün, belki birkaç günün birikimleri... Kabuklar, ambalajlar, kullanılmayanlar, unutulanlar… Hayat gibi. Çöp torbasını bağlarken insan ister istemez düşünür: “Ne çok şey birikmiş.” Sadece mutfakta değil, içimizde de. Söylenmeyen sözler, ertelenen kararlar, kırılan kalpler, tutulmayan sözler… Hepsi bir torbanın içinde... Görünmez ama ağır. Sonra o torbayı alırsın, kapıya yönelirsin. Belki merdiven inersin, belki asansöre binersin. Ama o torba elindedir. Hayatın yükü gibi... Kimse görmez, kimse bilmez. Ama sen taşırsın. Sessizce.

   Çöp kutusuna attığında bir hafiflik gelir. Sanki bir şeylerden kurtulmuşsun gibi. Ama bilirsin ki, yarın yine dolacak. Hayat bu. Her gün bir şeyler birikir, her gün bir şeyler atılır. Önemli olan, biriktirmemek... Zamanında fark etmek, zamanında bırakmak... Ve bazen, o çöp torbası sana şunu fısıldar: “Hayat, temizlenmeyi bekleyen bir mutfak gibidir. Ne kadar düzenli olursan ol, bir şeyler hep birikir. Ama sen yeter ki farkında ol, yeter ki cesaretin olsun atmaya.”

   Her sabah bir görev gibi... Mutfakta dolmuş bir çöp torbası. Sessizce bekliyor. Kimse ona bakmıyor, kimse onunla konuşmuyor. Ama o orada. Bir günün, belki birkaç günün tanığı... Elimizle attığımız her şey, aslında içimizden geçen bir düşüncenin, bir hissin, bir kararsızlığın izi. Bir muz kabuğu: “Bugün sağlıklı besleneceğim,” diye başlayan ama öğleye doğru pizzayla bozulan bir niyetin kanıtı. Bir kahve filtresi: “Biraz daha uyanık olayım,” diye içilen ama yine de dalıp gidilen bir sabahın kalıntısı. Bir boş çikolata ambalajı: “Sadece bir tane,” diye başlayan ama vicdan azabıyla biten bir kaçamak.

   Çöp torbası doldukça insan fark eder: Hayat da böyle biriktiriyor. Küçük kararlar, büyük pişmanlıklar, unutulan sözler, ertelenen hayaller… Hepsi bir torbanın içinde... Görünmez ama ağır. Ve biz, her sabah o torbayı alıp dışarı çıkarırken, aslında içimizdeki yükleri de taşırız. Kimse görmez, kimse bilmez. Ama biz biliriz. Merdivenlerden inerken torba hafif gibi gelir. Ama bazen bir düşünce takılır akla: “Bu torbanın içinde ne var?” Sadece çöp mü? Yoksa dün geceki tartışmanın izleri mi? O cevapsız mesajın sessizliği mi? Ya da bir türlü cesaret edilemeyen o adımın ağırlığı mı? Siz siz olun çöpleri fazla biriktirmeyin, ağırlık yapmayın

Çünkü bazı yükler, sadece çöpe atılınca hafifler, vesselam.

Mehmet Aluç