Aşk Dolu Bir Kelam

Aşk Dolu Bir Kelam

En duygusal halimle geldim sana

Yorgunluğum, bir sokak lambası gibi titrek

İçimdeki şehir karanlığa gömülmüş

Bir tek senin gülüşünle aydınlanacak

Sönmüşüm, ama hâlâ yanmaya meyilliyim

Bir kıvılcım bekliyor içimdeki harabe

İnsan olmak ne zor, ne çok kırılgan

Ama senin omzunda kolaylaşıyor kelimeler

Paramparça hayallerim, dökülen umutlarım

Bir çocuğun elinden düşen oyuncak gibi

Topla beni, pamuk ellerinle

Yap-boz gibi yeniden kur beni

Bütün ışıklarım sönük, evet

Ama senin varlığın bir sabah gibi

İnsan insana güneş olabilir mi?

Olur, yeter ki göz göze gelsin karanlıkla

Kelamla geldim sana, elimde sözcükler

Her biri bir mum, bir kandil, bir kıvılcım

Sönmüş ışıklarına üfledim usulca

Duygusal bir nefesle yanmaya başladın

Konuşmak değil bu, bir diriliş belki

Bir harfin ucunda yeniden doğmak

“Gel” dedim, “korkma” dedim, “buradayım”

Ve sen, kelamla kuruldun baştanbaşa

Bir cümleyle silindi yılların pası

Bir dizeyle çözüldü içindeki düğüm

İnsan insana ne büyük bir armağan

Bir kelimeyle iyileşmek, bir kelimeyle büyümek

Şimdi sen, bir şiir gibi yürüyorsun

Her adımın bir mısra, her bakışın bir hece

Ben kelamla geldim sana, unutma

Aşk dolu bir kelam, bazen bir ömre bedel

Mehmet Aluç