Bukalemun Yüzlü Hayat

Ey Hayat,

Seni nasıl tasvir edeyim?

Bukalemun yüzün var...

Beyazla başlayan döngün,

Renklerine bürünürken

Yavaş yavaş siyah çaldın.

Doğarken barışıktım,

Gölgelerinle dansım uzun sürse de benim

Sararırken yapraklarım,

Karaları giydirdin

Hikaye değil artık romandım;

Yalnız kaldım...

Beni çaldın.

Ey Hayat,

Ya olduğun gibi görün,

Ya da göründüğün gibi ol.

Neden hep gri kaldın?

Bukalemun yüzün var...

Gölge kuşun kanadı gibi,

Uçarken göğü kararttın.

Baharda açtığın çiçeğin dökersin de,

Doğurup büyütürsün;

Sonra, sonra...

Öldürerek yalan açtın.

Hazan mevsiminde

Sararan yaprağımı döktün

Yalnız kaldım,

Doğarken cana güldüm,

Ama hayat yolu,

İşte… Bir garip muamma,

Yanıldım, renklerine karıldım da

Kanattın!

Ey Hayat,

Solan mumun son alevi,

Titrek dansında,

Gölgelerle savaşırken.

Rengin senin siyah artık.

Yalnıza çektin beni,

Karadeliktin sanki

Öğrettiğinse, yalnızlık sardın.

Hayat düşündürürken kendine seni.

Seviyorum dedin artık beni

Yalnız kalırken

Seviyorum dedin artık beni

Yalnızlığı seven padişah!

Yalnız doğdum, gölgeyle büyürken yalnız kaldım,

Ama… Biten yoldur artık,

Bak geliyor ölüm.

Yalnızlık padişahı

Alırken seni!

Maratonun sonu yalnızdın.

Aynada öğretilen sendin 

Şimdi söyle

Yalnızlığa dargın mıydın?