Renkli Zaman Makinesi

Küçücüktüm

Aklım aklen çalışmazdı

Hiçbir şeyle yeterince savaşmazdım

Gülerdim, oynardım; insanlarla

Çünkü kasamda eşya alacak param yoktu

Ve karnım tok değil açtı

Ucu ucuna yeterdi her bir kırıntı

Yetinmeyi o zamanlarda yaşadım

Büyüyünce anladım

Ne ara büyüdüm de otuzlara dayandım ki

Yetişmek mi?

Şöyle kalsın!

Ben her şeye geç kalan taraftayım

Zaman ilerledi sadece

Ama benim yönüm hep aynı kaldı

Aramak, aramak, aramak…

Bulduğunu sanıp ramak kalmak

Uçlardan uçlara

Her kayıpta atılmak

Suçlardan suçlara

Yeri geldi soruldum

Duyanlara duymayanlara

Yeri geldi soyundum

Kalbi göğüs kafesinden taşan ruhlara

Çünkü ben iflah olmaz bir çocuktum

Şimdi bile, hâlâ...

Tamamlar devamdı

Devamlar deva olsun diye

Tamahlar dertti

Dertler dimağ kalsın diye

Diye diye yolu yarıladım

Oysaki onlar yolu gördü

Ben ise nasıl yürüdüğümü

Hiç kimse de dönüp yüzünü

Bu kızın güzü yazı bir demedi

Bu kız ağlar, bu kız güler

Bu kız güzel dendim, iki dünyamı öldürdüler!

Adem?

Madem gelmeyeceksin nedir bu olup biten?

Nedir çektiğim bu keder, bu elem?

Beni Havva olmaya layık etmeyen düzen

Bozulmaz mı sanırsın?

Umudumun dili konuşur

Sen hiç duymaz mısın?

Varsın duyma!

Yapayalnız kalayım ömür boyunca

Ama ya küçüklüğüm?

Onu da benden alamazsın ya!

TUĞSEL