Bir Sesin Gölgesinde

Bir Sesin Gölgesinde

Bir çocuğun gözünde sustuğum gün,

Bir annenin duasında eksik kaldığım,

Bir yaşlının titreyen eline uzanmadığım an

Kendimi insan saymam.

Eğer bir sofrada tok oturup

Aç bir yüreği görmezden geldiysem,

Eğer bir adımı atarken

Arkamda ezilen izleri duymadıysam,

Yolum yol değildir.

Ne unvan, ne söz, ne taş duvar

Temize çıkarır suskunluğumu.

Bir sesin gölgesinde titreyen

O sessizliğe borçluyum varlığımı.

Ben,

Bir elin uzanmadığı yerde

Bir adım olmalıydım.

Bir gözyaşının düştüğü anda

Bir mendil, bir omuz, bir nefes...

Yoksa neye yarar

Gündüzü görmek,

Geceyi bilmeden?

Bir gün,

Bir sokakta yere düşen ekmeği görüp

Yüzümü çevirdiysem,

O gün eksildim kendimden.

Bir sabah,

Bir pencerenin ardında bekleyen umudu

Görmezden geldiysem,

O sabah kararır içim.

İnsan olmak,

Bir unvan değil, bir yük değil

Bir başkasının acısına

Kendi adını vermektir.

Bir çığlık duyulmadığında

Kulak değil, kalp sağırdır.

Bir el uzanmadığında

Yol değil, yön kayıptır.

Ben,

Bir adımın eksik kaldığı yerde

Bir iz olmalıydım.

Bir suskunluğun yankı bulmadığı anda

Bir kelime, bir nefes, bir varlık...

Yoksa neye yarar

Göz açmak,

Göz yummayı bilmeden?

Bir gün,

Bir çocuk bana gülümsediğinde

Ve ben o gülüşü taşıyabildiysem içimde,

İşte o gün, yeniden doğdum.

Bir akşam,

Bir yaşlının sessizce oturduğu banka

Yanına oturabildiysem,

O akşamda bir ömür gizli.

İyilik,

Bir çığlıkla değil,

Bir fısıltıyla gelir bazen.

Bir mendil olur,

Bir gölge,

Bir sessiz eşlik.

Ben,

Bir adımın tamamlandığı yerde

Bir iz bırakmak isterim.

Bir suskunluğun dile geldiği anda

Bir kelime olmak isterim.

Çünkü insan olmak,

Bir yük değil,

Bir çağrıdır.

Bir başka yüreğe

Dokunabilme cesaretidir.

Ve eğer bir gün

Birinin gözlerinde kendimi görürsem,

O gün,

Gerçekten varım demektir.

Mehmet Aluç