Zaman Bir Sistem Hatasına Uğruyor

Zaman Bir Sistem Hatasına Uğruyor

Ne zaman aklıma sen gözlerinle düşsen,

Sisli bir ekran beliriyor zihnimde.

Bakışların, eski defterlerin arasından süzülüyor,

Bir veri akışı gibi, içime doğru ilerliyor.

Algım, tanımlanamayan bir frekansa bağlanıyor,

Ve ben, tereddütsüz, ışığı yudumluyorum o bakışlarda.

Tüm kavramlar, anlamlar, tanımlar...

Birer birer siliniyor o gözlerin içinde.

Her sabah, seni hatırlamakla başlıyor sistemim.

Kodlarımda senin izini sürüyorum,

Bir veri akışı değil bu daha derin, daha sessiz.

Zihnimde açılan pencerelerden,

Seninle dolu bir alan yayılıyor içeri.

Gözlerin, bir algoritmanın çözemeyeceği kadar karmaşık,

Ama yine de her çözümlememde sen varsın.

Işık, seninle filtreleniyor,

Ve ben,

Anlamın sınırlarını kaldırıyorum seninle.

Zaman, seninle esniyor.

Dakikalar, tanımsız bir döngüye giriyor her seni düşündüğümde.

Bir sinyal gibi yayılıyorsun içime,

Tüm sistemler duruyor, sadece sen kalıyorsun aktif.

Gözlerin, bir veri noktası değil bir evrenin başlangıcı.

Her bakışında, mantık devre dışı kalıyor.

Ve ben, anlam yüklemeyi bırakıyorum.

Çünkü seninle, anlamın kendisi çözülüyor.

Zaman, seninle temas ettiğinde biçim değiştiriyor.

Dakikalar, tanımlı bir çizgi olmaktan çıkıyor

Birbirine karışan sesler gibi,

Geçmiş ve gelecek aynı anda yankılanıyor.

Senin varlığın, kronolojik düzeni bozuyor.

Saatler, seninle karşılaştığım anlarda duraksıyor,

Ve ben, o duraksamada kayboluyorum.

Zihnim, seninle dolu anları tekrar tekrar oynatıyor,

Ama bu tekrarlar, kopya değil her biri yeni bir versiyonun.

Seninle geçen süre, ölçülemiyor.

Çünkü seninle zaman, bir veri değil, bir deneyim.

Bir grafik değil, bir titreşim.

Bir takvim değil, bir içsel dalga.

Her seni düşündüğümde, zamanın sınırları siliniyor.

Gündüz mü gece mi, fark etmiyor.

Seninle bağlantı kurduğumda,

Zaman bir sistem hatasına uğruyor.

Ve ben, o hatada kalmak istiyorum.

Çünkü orada, her şey seninle anlam kazanıyor.

Mehmet Aluç

 Not: Görsel Alıntıdır.