C/esaret...

Esinlenende saklı esaret mi?

Yalnızlığın kırbacına sevdalı ürkek bir vaveyla kadar

Hükmeden kaderine, celladına âşık ilham perisi

Sözcükler yaldızlı…

Aşk cafcaflı.

Yerin göğün üstüne tuğla koymaya meraklı

Sevdalı semazende saklı yüreği

O yazılmayan masalın sonundan ne şüphe?

Beylik bir mutluluk dilememişti prensesin

Mağdur yüreğinde saklı o kehanet ki

Dehlizlerde asılı cesaret:

Bir imha edemediği

Gel gör ki acının ihya ettiği

Sil baştan ömre tezat bir huzur dilendiği

Evrende saklı ne muradı varsa insanoğlunun

Kader dendi mi:

Ceketinin düğmelerini iliklediği.

Göğe taht kuran hangi acı hangi ara?

Sefasını sürmekse dünyanın

Kat çıkılan bunca acıya mı razı gelecekti?

Sönen ışığın müptelası

Körüklenen ateşin sevdalısı

Sevda denizinde ümmetine sadık bir aşk:

Sefil mavinin nazarında

Unutulmuşluğun da bekası

Her daim içtimada masallar

Yazılmayı beklemeden dahi solan rüyalar

Açıp kapanan kalp gözüne

Neden razı gelmedi dünde kalan hayaller?

Mevsimin uğuru bir kar tanesi

Vedası rahmetin

Dizginlenen muğlak rota

Kaza eseri saptı mı tali yola…

Endamlı bir boşluk

Aşkın selasına boyun eğen her masum üveyik

Bir satırda saklı izdiham

Bir kitapsa aşkı konu alan

Yetmedi gitti dizginlenemeyen lanetin öfkesi.

Sözcükler ne ulur orta

Ne de şair aciz durduk yere

Kaykılan her gölge belki de inzivada

Geçen günün kölesi olmaya binaen

Varla yok arası umut

Bir dokun da bin ah işit.

Mizaç şakıyan

Yok da eser hani yalandan.

Bir esaretse kaçış

Bir ruhsa sıkışan bedene

Sürünen her hece şiire gebe

Şiirler yarın

Yarınlar dünde unutulan mirasın hatırına

Acıyı da peşkeş çekti mi umuda.