Sevmekten Sabıkalı

Bir düşün ahvaliydi şiir

Tüten dumanın sessiz duaları aşka

Rivayetler sunan bir izlek

Tutuşan insan siluetleri

Redifi adeta dünyanın gönle müebbet yükleyen

Bir tefsir

Sancılı edalara da tutsak mevsim

Göğün de kat izi

Oysaki boyalıydı yalnızlığın ve kadınların her biri.

Kurşun döktük sonra acılara

Esefle kınadık aşkı, sevgiyi, asaleti

Kök söktürmüş haznesinde iblisin

Şerh düştük şerre ve lanete

Gizemli gölgeler koyulup da yola

Başımız da asla düşmeden öne

Arka cephesinde ne saklıydı sanki dünyanın?

Azıcık tebeşir tozu

Belki de paklayan teneşir iken azan nefsi.

Rivayetler durağında saklı cehalet

Temsili bir ömrün de sarkıtı iken şiirler imge imge.

Surelerdi telaşlı faninin nihai sığınağı

Suretler idi belki de ittifak yüklü meali

Bilinmezin ki

Ket vurandı zulüm ve şeytan

Aşka kör kurşunlar yağdıran

Azıcık da nasiplenseydik ya inançtan

Kolluk kuvvetleri imdadımıza yetişecekken

İnfilak eden o nefret ayarlı bomba ansızın

Sevginin kırıntılarından dahi hicap eden

Zalim ve eşrafı.

Bukalemun gölgeler değildi asla rivayet

Aşk ve asalette saklıydı belki de rehavet

Ağır aksak severken kimi zaman

Hiçlik mağduru bir temada saklıydı belki son ferman

Ne şairin gücü yetti

Ne de infilak etti yeryüzü durduk yere.

Kanlı mısralar kös kös severken

Hicaba isyan eden şair ve bitimsiz hüzün

Göğün de susmayan konçertosu

Ezeli ihanet saklıydı işte nefsinde beşerin

Bir baltaya sap olamayan şairde mi saklıydı yoksa keramet?

Tutuşan varlık kanmaya müsait

Seven yürek elbette ömre meze

Sayacı kırık bir fani

Kala kalmıştı bir köşede bir başına

Lakin eğmeden asla başını iblise

İbadet etti sadece Rabbine.

Bir kor hece

Bir kör nokta kimi zaman şiir

Oysaki kurtuluşuydu şairin ve cihanın

Azığa aldığı hangi düşse çoktan firarda

Açığa çıkan hangi kusursa

Elbet sevmekten sabıkalı bunca cümle

En yakışan da susmak ve inanmak iken sefil şaire.