Eli Arkaya Koyma

Nereye giderseniz gidin, insanın gözüne, yüzüne, sözüne, özüne ve hareketlerine bakılır. Beden dili, karşılamanın ve izlenim oluşturmanın ön koşuludur; davranışlarınız ise kişiliğinizin yansımasıdır.

Restorana gittiğinizi düşünün; garson bir elinde sigara, diğer elinde kahveyle sandalyeye yayılmış, yüzünüze bile bakmadan:

“Ne istersiniz?” diye soruyor.

Bir butiğe girdiniz diyelim; görevli kanepeye uzanmış, istifini bozmuyor. Böyle bir yerde alışveriş yapmak ister misiniz? “Siz hiç zahmet etmeyin, ben beğendiğimi alır, ücretini masaya bırakıp giderim,” mi dersiniz?

Mutfakta en tahammül edemediğim davranışlardan biri ise, elini arkaya koyup gezilmesidir. Şef de olsa, çırak da olsa fark etmez. Bu hareket bana hep tarlada çalışan işçileri hatırlatır; karpuz, çilek, elma ya da zeytin toplayan emekçiler sıcağın altında kan ter içinde çalışırken, çavuşlarının ağır ağır dolaşıp onlardan daha fazla yevmiye almasını…

Bu rahatlık ve özgüveni “arkalarından” aldıkları belli oluyor...