Bir Gün Yolda Yürürken

Bir ses var içimde,

Henüz söylenmemiþ bir þarký gibi,

Düþlerimin kýyýsýnda bekleyen.

Gözlerim, insanýn gözlerine deðince bir göl olur,

Dalgalanýr umutla,

Suskunluðun içinde bile konuþur.

Bir çocuk gülüþünde saklýdýr

Dünyanýn en büyük sýrlarý,

Ve bir annenin ellerinde topraðýn bereketindedir.

Biz birbirimize dokunmadan da varýz,

Ama dokunduðumuzda daha çok insanýz.

Gökyüzü, dallarýmýza yaslanýr,

Köklerimiz topraða sarýlýr,

Ve biz, birbirimizin nefesiyle yeniden doðarýz.

Bir gün, yolda yürürken

Yanýmdan geçen bir yabancýnýn bakýþýnda

Kendi yalnýzlýðýmý gördüm.

O an anladým biz birbirimizin aynasýyýz.

Bir dostun omzuna yaslandýðýnda

Dünya biraz daha dayanýlýr olur.

Bir tebessüm,

Karanlýk gecenin ortasýnda güneþ gibi doðar.

Ýnsan, insana küser bazen,

Ama özünde hep özler.

Çünkü kalbin ipi, baþka bir kalbin sýcaklýðýna baðlýdýr.

Ve biz,

Birbirimizin yarasýný sararken,

Kendi yaralarýmýzý da iyileþtiririz.

Gökyüzü geniþtir,

Ama insanýn kalbi daha geniþtir.

Bir damla merhameti, bir ömür umudu taþýr.

Mehmet Aluç